ارزیابی ارتباط بین دانش محیط زیستی و اولویت های ذی نفعان در اجرای زیرساخت های سبز در کاهش رواناب شهری

در سال های اخیر، استفاده از زیرساخت های سبز به عنوان رویکردی نوین در مدیریت رواناب شهری و سازگاری با تغییرات اقلیمی مورد توجه قرار گرفته است. با این حال، درک میزان دانش محیط زیستی و نحوه تاثیر آن بر اولویت گذاری ذی نفعان برای اجرای این زیرساخت ها، به ویژه در مناطق نیمه خشک شهری، هنوز محدود است. این پژوهش با هدف بررسی ارتباط میان دانش محیط زیستی ذی نفعان و اولویت های آنان در به کارگیری انواع مختلف زیرساخت های سبز (شامل باغ باران، سلول های زیست نگهدارنده و جوی باغچه ها) در دارآباد تهران انجام شده است. روش پژوهش مبتنی بر پیمایش پرسشنامه ای بوده که میان نمایندگانی از سازمان های دولتی و غیردولتی، شهرداری، جامعه دانشگاهی و بخش خصوصی توزیع گردید. نتایج نشان داد که سطح دانش محیط زیستی تاثیر معناداری بر درک و ترجیحات ذی نفعان نسبت به عملکرد خدمات اکوسیستمی زیرساخت های سبز دارد. ذی نفعانی با دانش بالاتر، بیشترین اولویت را به خدمات مرتبط با کاهش رواناب، تغذیه آب زیرزمینی و سازگاری اقلیمی داده اند، در حالی که گروه هایی با دانش کمتر، بیشتر بر ارزش های زیبایی شناختی و اقتصادی تاکید داشتند. این یافته ها اهمیت آموزش و ظرفیت سازی میان ذی نفعان را در موفقیت اجرای راهبردهای زیرساخت سبز در مناطق نیمه خشک شهری برجسته می سازد.

کلیدواژه ها:

زیرساخت سبز ، خدمات اکوسیستمی ، دانش محیط زیستی ، ذی نفعان ، رواناب شهری