توسعه مدل منشور پایداری انرژی: چارچوبی برای مدیریت یکپارچه زیست بوم انرژی

منابع انرژی مهم ترین عوامل و عناصر توسعه پایدار هستند. کشور ایران علاوه بر برخورداری از مجموع ذخایر غنی سوخت های فسیلی، ظرفیت فراوانی برای استفاده از انرژی های تجدیدپذیر دارد، اما در حوزه انرژی (برق، گاز و فراورده) دچار ناترازی شده به طوری که در فصل تابستان با کمبود برق و در پاییز و زمستان با کمبود گاز مواجه شده و اخیرا نیز وضعیت بنزین از ناترازی به کسری تبدیل شده است. در این مقاله سعی شده است تا با نگاهی جامع نگر در زیست بوم انرژی کشور، مدلی برای توسعه ساختار مناسب به منظور رفع ناترازی در ایران ارائه شود. مدل توسعه داده شده در این پژوهش برای رفع ناترازی، دارای چهار بخش اساسی حکمرانی انرژی، عرضه، تقاضا و تنوع گرایی بوده که به صورت وجه های یک منشور باهم مرتبط هستند. لازم به ذکر است قاعده این منشور که تجمیع کننده و منسجم کننده آن به شمار می رود، در اصل بخش حکمرانی انرژی است که مهم ترین بخش خواهد بود. رویکرد یکپارچه نگری در این مدل، انسجام دهنده ساختار سیاست گذار، تنظیم گری و تنظیم روابط میان بخش های مختلف است تا به ابعاد درگیر در ناترازی انرژی کشور بپردازد.

کلیدواژه ها:

زیست بوم انرژی ، منشور پایداری انرژی ، ناترازی ، حکمرانی انرژی