رابطه میان عزت نفس و رضایت از زندگی با میانجی گری کمال گرایی و امید: یک مطالعه تحلیل مسیر

هدف: هدف پژوهش حاضر، بررسی رابطه میان عزت نفس و رضایت از زندگی با توجه به نقش واسطه ای کمال گرایی و امید بود. روش: روش پژوهش، از نوع توصیفی – همبستگی و جامعه آماری، کلیه دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی کاشان بود که بر اساس جدول مورگان از بین آنان ۳۵۳ نفر به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شدند. برای جمع آوری اطلاعات، از چهار پرسش نامه عزت نفس روزنبرگ (SES)، مقیاس چندبعدی کمال گرایی (MPS)، مقیاس امید اسنایدر (AHS) و رضایت از زندگی داینر (SWLS)، استفاده شد. اطلاعات بدست آمده از طریق مدل یابی معادلات ساختاری (SEM)، با استفاده از روش تحلیل مسیر با بهره گیری از مراحل پیشنهادی بارون و کنی (۱۹۸۶)، با نرم افزار AMOS ۲۴ مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: یافته های حاکی از تحلیل مسیر، بیانگر معناداری نقش واسطه ای امید در رابطه ی میان عزت نفس با رضایت از زندگی بود بطوریکه مسیر عزت نفس به امید با ضریب (۴۸/۰) و مسیر امید به رضایت از زندگی با ضریب (۴۶/۰)، معنادار بدست آمد و نقش میانجی کمال گرایی در رابطه ی عزت نفس با رضایت از زندگی معنادار بدست نیامد. نتیجه گیری: بنابراین، نتایج نشانگر آن است که عزت نفس از مسیر امید باعث رضایت از زندگی در افراد می شود.

کلیدواژه ها:

عزت نفس ، کمال گرایی ، امید ، رضایت از زندگی ، تحلیل مسیر.