تحلیل موانع انتقال دانش طراحی در نظام نوآوری صنعت اسباب بازی ایران

صنعت اسباب بازی ایران، به رغم جایگاه این محصول به عنوان کالای راهبردی فرهنگی و ابزار هویت سازی، با رکود نوآوری عمیقی مواجه است که در سلطه بازار توسط تقلید های بی کیفیت نمایان شده است. پژوهش های پیشین عمدتا بر چالش های کلان اقتصادی یا آرمان های فرهنگی متمرکز بوده اند و کمتر به تحلیل نظام مند و کارکردی نظام نوآوری مطالعات طراحی اسباب بازی پرداخته اند. این پژوهش کیفی، با هدف شناسایی موانع ساختاری و شکست های کارکردی که جریان دانش تخصصی طراحی در این صنعت را مسدود کرده اند، از چارچوب نظری رویکرد کارکردی نظام نوآوری استفاده می کند. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته عمیق با ۲۰ نفر از خبرگان کلیدی (شامل مدیران صنعتی، سیاست گذاران و دانشگاهیان) گردآوری و با روش تحلیل مضمون بررسی شدند. نتایج نشان داد که نظام طراحی در یک تله تعادلی سطح پایین گرفتار شده است. یافته اصلی، شکست در سازوکار تقاضا برای دانش طراحی است که ریشه در خطر گریزی شدید تولیدکنندگان دارد. این امر منجر به حاکمیت چرخه معیوب رکود شده است؛ در این چرخه، راهبرد تقلید عملا نیاز به پژوهش اصیل و ارتباط با دانشگاه را حذف می کند. تحلیل کارکردی، ضعف شدید نظام در وظایف حیاتی مانند جهت دهی جستجو (به دلیل تشتت سیاستی) و تامین مالی را تایید می کند. برای برون رفت از این بن بست، دلالت های سیاستی بر تغییر الگو به رویکرد تقاضامحور، اصلاح سخت گیرانه نظام مالکیت فکری برای افزایش هزینه تقلید، حمایت از پروژه های طراحی اصیل برای کاهش خطر، و فعال سازی ظرفیت بالقوه بازارپردازی (کالاهای جانبی) از طریق پیوند با صنعت رسانه (پویانمایی) برای تضمین بازار محصولات بومی، تاکید دارند

کلیدواژه ها:

نظام نوآوری بخشی ، صنعت اسباب بازی ، مطالعات طراحی ، سیاست گذاری فرهنگی ، تحلیل کارکردی