ارزیابی واکنش دو رقم توت فرنگی به کاربرد کودهای زیستی

سابقه و هدف: توت فرنگی گیاهی است که در تولید آن از کودهای شیمیایی و سموم مختلف استفاده می شود. استفاده از کودهای زیستی، علاوه بر حل مشکلات استفاده از کودهای شیمیایی، بهبود سلامت بوته ها و کاهش به کارگیری سموم را نیز بههمراه دارد. این پژوهش، با هدف بررسی واکنش دو رقم توت فرنگی به استفاده از کودهای زیستی انجام شدهاست.مواد و روش ها: نشا های توت فرنگی در اسفندماه در گلدان کشت شدند و مراقبت های لازم انجام شد. آزمایش بهصورت فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی با پنج تکرار انجام شد و تیمارها شامل دو رقم (کاماروسا و پاروس)، سه سطح کودی (شاهد، لارما ۲۲۲ و لارما ۴۴۴) و سه روش کاربرد (تلقیح ریشه قبل از کاشت، محلول پاشی و کود آبیاری) بودند. کودهای زیستی مورد استفاده، تولید شده در شرکت دانش بنیان دانا زیست لوتوس استان گلستان، بودند که بر پایه دو باکتری Psudomonas fildesensis NB۵ و Bacillus pumilus NB۴ تولید و تجاری سازی شده اند. کوددهی به سه روش خیساندن ریشه قبل از کشت (پرایمینگ ریشه)، محلولپاشی و کود-آبیاری انجام شد. صفات مورفولوژیکی از جمله، وزن، طول، قطر و عملکرد میوه، و همچنین تعداد برگ، وزنتر و خشک برگ و صفات بیوشیمیایی از جمله اسیدیته میوه، مواد جامد محلول، اسیدیته قابل تیتراسیون، شاخص کلروفیل، آنتیاکسیدان و آنتوسیانین مورد ارزیابی قرار گرفت. یافتهها: نتایج نشان داد رقم پاروس از نظر صفات رویشی برتر بود و رشد قوی تر و شاخ و برگ بیشتری تولید کرد. اما رقم کاماروسا به لحاظ زایشی و خواص آنتی اکسیدانی بالاتر، مورد توجه قرار گرفت. تیمار شاهد با توجه به عدم دریافت تغذیه مناسب از لحاظ صفات رویشی، زایشی و کیفی در پایینترین سطح قرار داشت، این در حالی است که استفاده از کود لارما ۲۲۲ بهصورت کودآبیاری و در برخی موارد محلول پاشی، منجر به بیشترین مقادیر وزن میوه، طول میوه، تعداد برگ، وزنتر و خشک برگ، تعداد خوشه گل و عملکرد شد. به طوری که استفاده از این تیمار بیشترین مقدار عملکرد را به میزان ۳۰۶ گرم در بوته در رقم کاماروسا به همراه داشت. در رقم کاماروسا، تیمار لارما ۴۴۴ منجر به بیشترین قطر میوه، طول دمبرگ، تعداد روندک، سطح برگ، طول و وزنتر و خشک ریشه شد. همچنین استفاده از این کودهای زیستی مبتنی بر باکتری های سودوموناس و باسیلوس، منجر به افزایش قند و اسیدیته میوه، آنتوسیانین و فعالیت آنتی اکسیدانی عصاره میوه شد. به طوری که بیشترین قند میوه و شاخص طعم در تیمار لارما ۴۴۴ که بهصورت کودآبیاری اعمال شد به ترتیب به میزان ۲۸/۱۳ درصد و ۳۷/۱۱ مشاهده گردید. همچنین بیشترین میزان آنتوسیانین نیز در همین تیمار به مقدار ۰۷/۲۹ میلی گرم بر لیتر در رقم کاماروسا به دست آمد.

کلیدواژه ها:

آنتوسیانین ، باکتری باسیلوس ، باکتری سودوموناس ، تغذیه زیستی ، وزن حبه