رابطه صمیمیت زناشویی و بهزیستی روانشناختی والدین با امنیت روانی فرزندان

هدف این پژوهش با هدف بررسی رابطه صمیمیت زناشویی و بهزیستی روانشناختی والدین با امنیت روانی فرزندان انجام شد. روش شناسی پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری تحقیق را کلیه دانش آموزان پسر دوره دوم متوسطه شهر بابل در سال ۱۴۰۲ که تعدادشان ۷۳۹۳ نفر بود تشکیل دادند. بر اساس جدول گرجسی و مورگان ۳۵۷ نفر از دانش آموزان پسر با روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چند مرحله ای به عنوان نمونه انتخاب شدند به این صورت که در مرحله اول شهر بابل به چهار بخش شمال، جنوب، شرق و غرب تقسیم می شود و در مرحله دوم از هر بخش یک مدرسه و در مرحله سوم از هر مدرسه سه کلاس هر پایه یک کلاس ۳۰ نفر انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از ۴ پرسشنامه بهزیستی روان شناختی ریف (فرم کوتاه)، مقیاس صمیمیت واکر و تامپسون و پرسشنامه امنیت روانی فرم کوتاه استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از دو روش آماری شامل: آمار توصیفی و آمار استنباطی استفاده شد. در آمار توصیفی از ابزارهایی مانند: میانگین و انحراف معیار و در آمار استنباطی از تحلیل مسیر با استفاده از نرم افزار SPSS ۲۲ استفاده شد. یافته ها نشان داد صمیمیت زناشویی و بهزیستی روانشناختی والدین با امنیت روانی فرزندان رابطه مثبت معنادار دارد. به این معنی که با افزایش نمره صمیمیت زناشویی و بهزیستی روانشناختی والدین نمره امنیت روانی نیز افزایش می یابد. نتیجه گیری صمیمیت زناشویی و بهزیستی روانشناختی والدین با امنیت روانی فرزندان رابطه دارد.

کلیدواژه ها:

امنیت روانی ، بهزیستی روانشناختی ، صمیمیت زناشویی ، فرزندان