اثر بخشی آموزش مبتنی بر رویکرد حل مسئله بر تنیدگی تحصیلی و اهمال کاری دانش آموزان مقطع ابتدایی شهرستان بابل

هدف پژوهش حاضر اثربخشی آموزش مبتنی بر رویکرد حل مسئله بر تنیدگی تحصیلی و اهمال کاری دانش آموزان مقطع ابتدایی شهرستان بابل بود. این پژوهش کاربردی از نوع تحقیقات نیمه آزمایشی بود. جامعه آماری این پژوهش کلیه دانش آموزان مقطع ابتدایی شهرستان بابل در سال ۱۴۰۴ به تعداد ۱۳۴۵۰ نفر بودند و از بین آنها ۶۰ نفر در دو گروه آموزشی و گواه به شیوه نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. مدت آموزش ۸ جلسه کلاسی بوده است. ابزار گردآوری اطلاعات پرسشنامه استاندارد تنیدگی تحصیلی، زاراکووا لینچ و اسپنشاد (۲۰۰۹) و پرسشنامه استاندارد اهمال کاری تاکمن (۱۹۹۱) و پروتکل آموزش مبتنی بر رویکرد حل مسئله گلدفرید و دیویدسون (۲۰۱۷) استفاده شده است. هر دو پرسشنامه از روایی و پایایی بالایی برخوردار و پایایی پرسشنامه ها با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ به ترتیب ۰.۹۱، ۰.۹۳ بدست آمد. جهت تحلیل داده ها از فنون آمار توصیفی جداول فراوانی نمودارهای میله ای، شاخص های مرکزی نظیر میانگین و همچنین شاخص های پراکندگی نظیر انحراف معیار و آمار استنباطی مدل آنکووا و مانکووا در نرم افزار SPSS استفاده شد. نتایج حاصل از این بررسی نشان داد که آموزش مبتنی بر رویکرد حل مسئله بر تنیدگی تحصیلی و اهمال کاری دانش آموزان مقطع ابتدایی شهرستان بابل تاثیر گذار است.

کلیدواژه ها:

آموزش مبتنی بر رویکرد حل مسئله ، تنیدگی تحصیلی ، اهمال کاری ، دانش آموزان ابتدایی