تحلیل راهبردی نقش نظام آموزشی در پیشگیری و مدیریت آسیب های اجتماعی نوپدید در بین دانش آموزان

مدرسه پس از خانواده، دومین نهاد مهم جامعه پذیری و تاثیرگذارترین محیط در شکل گیری شخصیت کودکان و نوجوانان است. با توجه به تغییرات سریع اجتماعی و ظهور آسیب های نوپدید مانند اعتیاد اینترنتی، قلدری سایبری و گرایش به مواد مخدر صنعتی، نظام آموزشی دیگر نمی تواند تنها بر انتقال دانش متمرکز باشد. هدف از این پژوهش تبیین نقش پیشگیرانه مدارس و معلمان در کنترل آسیب های اجتماعی با تاکید بر راهکارهای نوین مبتنی بر یادگیری اجتماعی-هیجانی است. این پژوهش از نظر روش، توصیفی-تحلیلی است که با شیوه کتابخانه ای و مرور منابع معتبر داخلی و خارجی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که عواملی همچون جو روانی-اجتماعی مدرسه، کیفیت رابطه معلم-دانش آموز، آموزش مهارت های تاب آوری و تعامل سازنده خانه و مدرسه جزو ارکان اصلی در کاهش آسیب ها هستند. همچنین نتایج حاکی از آن است که رویکردهای تنبیهی و انضباطی خشک کارایی خود را از دست داده و جای خود را به رویکردهای ترمیمی و توانمندسازی داده اند. نظام آموزشی با گذر از رویکرد «آموزش محور» به رویکرد تربیت محور و ادغام مهارت های زندگی در برنامه درسی پنهان و آشکار می تواند به عنوان سدی مستحکم در برابر آسیب های اجتماعی عمل کند.

کلیدواژه ها:

آسیب های اجتماعی ، پیشگیری ، نظام آموزشی ، مهارت های زندگی ، یادگیری اجتماعی-هیجانی