تبیین رابطه استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی آموزشی با اضطراب یادگیری دیجیتال و خود نظم دهی تحصیلی در دانش آموزان پسر دوره دوم متوسطه شهر بابل

هدف این پژوهش بررسی ارتباط بین میزان استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی آموزشی، اضطراب یادگیری دیجیتال و خود نظم دهی تحصیلی در بین دانش آموزان پسر دوره دوم متوسطه شهر بابل است. نمونه ای متشکل از ۲۰۰ دانش آموز به روش تصادفی انتخاب شد و به سه پرسشنامه استاندارد شامل پرسشنامه استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی آموزشی لین و همکاران (۲۰۲۴)، مقیاس اضطراب یادگیری دیجیتال (ژو و ژو ۲۰۲۲) و پرسشنامه خود نظم دهی تحصیلی پینتریج و دیگروت (۱۹۹۰) پاسخ دادند. ضریب پایایی کرونباخ برای این مقیاس ها به ترتیب ۸۴/۹٪، ۸۴/۴٪ و ۹۶/۶٪ به دست آمد که نشان دهنده ی همسانی درونی مناسب پرسشنامه ها است. یافته ها نشان داد میانگین نمره اضطراب دیجیتال و استفاده از هوش مصنوعی به طور معناداری از مقدار خنثی (۳) پایین تر و میانگین نمره خود نظم دهی اندکی بالاتر از خنثی بود. همبستگی ها بیانگر ارتباط مثبت و معنادار میان میزان استفاده از هوش مصنوعی و اضطراب یادگیری دیجیتال (r=۰/۳۱۷ , p<۰.۰۱) و عدم ارتباط معنادار هر یک از این دو متغیر با خودنظم دهی تحصیلی است. آزمون های تک نمونه ای و رگرسیون خطی نیز این نتایج را تایید کردند. بر اساس نتایج، به نظر می رسد بیشتر استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی آموزشی با افزایش اضطراب یادگیری دیجیتال همراه است و هیچ یک از این متغیرها تاثیر معناداری بر خود نظم دهی تحصیلی ندارند. پیشنهاد می شود در برنامه های آموزشی راهبردهای کاهش اضطراب فناوری و تقویت مهارت های خود نظم دهی مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی آموزشی ، اضطراب یادگیری دیجیتال ، خود نظم دهی تحصیلی ، دانش آموزان متوسطه بابل