بررسی تاثیر انگیزش درونی و خود تنظیمی یادگیری بر پیشرفت تحصیلی

هدف از این مقاله مروری بررسی نقش و تاثیر دو مولفه اساسی «انگیزش درونی» و «خودتنظیمی یادگیری» بر پیشرفت تحصیلی فراگیران و تبیین چگونگی تعامل این دو سازه در فرایند یادگیری است. برای دستیابی به این هدف منابع پژوهشی منتشر شده در دو دهه اخیر شامل مقالات علمی پژوهشی، پایان نامه ها و گزارش های معتبر بین المللی از طریق جست وجو در پایگاه های علمی انتخاب و تحلیل شد. معیارهای انتخاب منابع شامل ارتباط مستقیم با موضوع، کیفیت پژوهشی، جدید بودن و ارائه یافته های قابل تعمیم بود. پس از غربالگری منابع، مطالعات منتخب به صورت مقایسه ای و تحلیلی مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج مرور پژوهش ها نشان می دهد که انگیزش درونی با افزایش علاقه، کنجکاوی و درگیری شناختی نقش تعیین کننده ای در بهبود عملکرد تحصیلی دارد. از سوی دیگر، خود تنظیمی یادگیری با فراهم کردن مجموعه ای از راهبردهای شناختی و فراشناختی زمینه مدیریت موثر یادگیری را ایجاد می کند. یافته ها بیانگر آن است که این دو متغیر در تعامل با یکدیگر عمل می کنند؛ به گونه ای که انگیزش درونی استفاده از راهبردهای خود تنظیمی را تقویت می کند و موفقیت ناشی از خودتنظیمی نیز انگیزه درونی را افزایش می دهد. این چرخه مثبت موجب ارتقای پایدار پیشرفت تحصیلی می شود. اهمیت این مطالعه در آن است که با جمع بندی و تحلیل نتایج پژوهش های پیشین شواهد قابل اتکایی درباره نقش همزمان عوامل انگیزشی و تنظیمی در یادگیری ارائه می دهد و نشان می دهد که توجه به این دو سازه می تواند به طراحی روش های آموزشی اثر بخش تر، بهبود کیفیت محیط های یادگیری و ارتقای عملکرد تحصیلی کمک کند. این مطالعه با فراهم سازی چارچوبی نظری و کاربردی به توسعه دانش در حوزه روان شناسی تربیتی و مداخلات آموزشی موثر کمک می کند.

کلیدواژه ها:

انگیزش درونی ، خودتنظیمی یادگیری ، پیشرفت تحصیلی ، راهبردهای یادگیری ، روان شناسی تربیتی