کاوش تجربه ی والدین از شکل گیری رفتارهای خود نظم دهی در کودکان دبستانی: یک مطالعه پدیدارشناختی

این پژوهش با هدف کاوش عمیق تجربیات زیسته والدین شهر قائم شهر از فرآیند شکل گیری رفتارهای خود نظم دهی در کودکان دبستانی با رویکرد پدیدارشناختی انجام شد. مطالعه حاضر یک پژوهش کیفی با طراحی پدیدارشناختی توصیفی-تفسیری بود. ۱۵ والد (۸ مادر و ۷ پدر) دارای فرزند ۷ تا ۱۱ ساله از طریق نمونه گیری هدفمند و برف کوله ای انتخاب شدند. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته عمیق جمع آوری و با روش تحلیل پدیدارشناختی ون مانن تحلیل گردیدند. اعتبار و پایایی پژوهش از طریق معیارهای اعتبار انتقال، پذیری، پایایی و تاییدپذیری لینکولن و گوبا تامین شد. سه تم اصلی استخراج شد: ۱) خود نظم دهی به عنوان کشمکش عاطفی - رفتاری مداوم در خانه با تم های فرعی احساس گناه و درماندگی، خستگی مزمن و دوگانگی ترس از لوس شدن یا سختگیری بیش از حد (۲) تاثیر سنگین زمینه فرهنگی اجتماعی قائم شهر (فرهنگ اطاعت فوری، فشار اقتصادی و کمبود منابع آموزشی محلی) و (۳) راهبردهای بومی و خلاقانه والدین بازی های سنتی، مناسبت های مذهبی، جدول های تصویری خانوادگی و الگوبرداری از اقوام. شکل گیری خود نظم دهی در کودکان دبستانی قائم شهری فرآیندی عمیقا عاطفی، خانوادگی و فرهنگی است که در غیاب حمایت های رسمی از دل خلاقیت ها و کشمکش های روزمره والدین بیرون می آید. یافته ها بر لزوم طراحی مداخلات والدگری کاملا بومی شده و توجه به بافت فرهنگی اقتصادی شهرهای متوسط ایران تاکید دارند.

کلیدواژه ها:

تجربه زیسته ، خود نظم دهی ، کودکان دبستانی ، والدگری