نوآوری اجتماعی در مدیریت آموزش؛ تبیین کیفی نقش فرهنگ در بهبود یادگیری

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش فرهنگ سازمانی در تقویت یادگیری از مسیر نوآوری اجتماعی در نظام مدیریت آموزشی ایران است. پژوهش با رویکرد کیفی و به روش نظریه داده ها انجام شد. داده ها از طریق مصاحبه ی نیمه ساختار یافته با ۱۷ نفر از مدیران آموزشی، کارشناسان فرهنگ سازمانی و اساتید علوم اجتماعی گردآوری گردید. یافته ها نشان داد که فرهنگ گفت وگویی، اعتماد متقابل، پذیرش ریسک و رهبری تحول گرای، فرهنگی چهار متغیر اصلی در شکل گیری نوآوری اجتماعی اند. نتایج حاکی از آن است که تقویت سرمایه فرهنگی و روابط انسانی زیربنای پایداری نوآوری در آموزش بوده و ابزارهای فناورانه بدون تغییر در فرهنگ مشارکتی قادر به ایجاد بهبود معنادار نیستند.

کلیدواژه ها:

نوآوری ، اجتماعی ، مدیریت ، آموزشی ، فرهنگ سازمانی ، یادگیری ، مشارکت