تحول آموزش با فناوری های نوظهور: تحلیل ساختاری روابط میان فناوری، شایستگی دیجیتال و کیفیت یادگیری

تحول سریع فناوری های نوظهور همچون هوش مصنوعی آموزشی، یادگیری تطبیقی، واقعیت افزوده، مجازی و تحلیل گرهای یادگیری موجب شده است نظام های آموزشی با این چالش روبه رو شوند که چرا بهره گیری از فناوری همواره به بهبود کیفیت یادگیری منجر نمی شود. مسئله اصلی این پژوهش آن است که تاثیر فناوری بر یادگیری مستقیم نیست و میزان اثرگذاری آن به شایستگی دیجیتال معلمان و شرایط زمینه ای مدرسه وابسته است. این مقاله با مرور نظام مند پژوهش های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۵ سازوکارهای اثر فناوری را تحلیل کرده و نشان می دهد که فناوری تنها زمانی اثر بخش است که از مسیر طراحی آموزشی دیجیتال، تحلیل داده های یادگیری و خودکارآمدی فناورانه فعال شود. همچنین فرهنگ، مدرسه، رهبری دیجیتال و زیرساخت نقش تعدیل کننده دارند. نوآوری این مطالعه ارائه یک مدل مفهومی یکپارچه است که روابط فناوری های نوظهور، شایستگی دیجیتال معلمان و کیفیت یادگیری را تبیین کرده و می تواند مبنای تصمیم گیری آموزشی و برنامه های ارتقای حرفه ای معلمان قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

فناوری های نوظهور ، آموزشی ، کیفیت یادگیری ، تحول دیجیتال در آموزش ، یادگیری تطبیقی ، تحلیل گرهای یادگیری ، هوش مصنوعی آموزشی