اثر بخشی معنادرمانی مبتنی بر اندیشه های مولانا بر تاب آوری دانش آموزان دختر دوره دوم متوسطه

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر بخشی معنادرمانی مبتنی بر اندیشه های مولانا بر تاب آوری دانش آموزان دختر مقطع دوم متوسطه انجام شد. این مطالعه به صورت نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون و گروه کنترل اجرا شد. جامعه آماری شامل دانش آموزان دختر دوره دوم متوسطه شهر بابل در سال ۱۴۰۴ بود که با روش نمونه گیری هدفمند و بر اساس معیارهای ورود، ۳۰ نفر انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش ۱۵ نفر و کنترل ۱۵ نفر گمارده شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه ۲۵ سوالی تاب آوری کونور و دیویدسون (۲۰۰۳) بود. گروه آزمایش در طی هشت جلسه معنادرمانی مبتنی بر اندیشه های مولانا شرکت کردند در حالی که گروه کنترل هیچ گونه مداخله ای دریافت نکرد. تحلیل داده ها با استفاده از آمار توصیفی و تحلیل کوواریانس در نرم افزار SPSS نسخه ۲۴ انجام شد. نتایج نشان داد که معنادرمانی مبتنی بر اندیشه های مولانا موجب افزایش معنادار سطح تاب آوری در مقایسه با گروه کنترل (p > ۰.۰۵) شد.

کلیدواژه ها:

معنادرمانی مبتنی بر اندیشه های مولانا ، تاب آوری ، دانش آموزان دختر دوره دوم متوسطه