توسعه پایدار نظام آموزشی و رشد اجتماعی دانش آموزان در ایران

این مقاله به بررسی الگوی توسعه پایدار در نظام آموزشی ایران و ارتباط آن با رشد اجتماعی دانش آموزان می پردازد. با تمرکز بر محورهای سیاست گذاری مشارکتی، تربیت معلم، یادگیری مسئولیت مدنی و محیط آموزشی پایدار این پژوهش رویکردی نو را برای تضمین عدالت، پویایی و همزیستی سازنده در مدارس ایرانی ارائه می کند. در این مقاله اصول، اخلاقی، فرهنگی و بومی به عنوان ابزارهای پشتیبان توسعه پایدار تحلیل می شوند. روش پژوهش کیفی–تحلیلی مبتنی بر بررسی مستندات ملی و مصاحبه با خبرگان تربیتی است که چارچوبی اجرایی و فرهنگی برای پایداری آموزشی فراهم می سازد. یافته ها حاکی از آن است که تحقق این هدف مستلزم گذار از رویکردهای مدیریتی سنتی به رهبری مشارکتی و تقویت سرمایه اجتماعی در بافت مدرسه است.

کلیدواژه ها:

توسعه پایدار ، رشد اجتماعی ، آموزش مشارکتی ، مسئولیت مدنی ، ایران