تاثیر ادبیات و تئاتر درمانی بر خلاقیت کودکان دبستانی شهر مبارکه

خلاقیت به عنوان یکی از مهارت های حیاتی در زندگی و آموزش نیازمند پرورش هدفمند است. در این میان مداخلات هنری مانند تئاتر درمانی و ادبیات درمانی به عنوان رویکردهای نوین پتانسیل بالایی در تقویت خلاقیت دارند. پژوهش حاضر با بررسی اثربخشی هنر درمانی تئاتر درمانی و ادبیات درمانی بر افزایش خلاقیت کلی در دانش آموزان دختر مقطع ابتدایی شهرستان مبارکه در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ انجام شد. همچنین این مطالعه به مقایسه اثربخشی این دو روش درمانی با یکدیگر پرداخت. این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون - پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان دختر مقطع ابتدایی شهر مبارکه بود. نمونه ای متشکل از ۸۱ دانش آموز (۲۷ نفر در هر یک از گروه های تئاتر درمانی، ادبیات درمانی و کنترل) با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و سپس به صورت تصادفی در گروه ها گمارده شدند. ابزار جمع آوری داده ها پرسشنامه استاندارد خلاقیت تورنس بود. مداخله درمانی طی ۸ جلسه ۴۵ دقیقه ای برای گروه های آزمایش اجرا شد. برای تحلیل داده ها از آزمون تحلیل کوواریانس با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۷ استفاده شد. یافته ها نشان داد که هر دو روش تئاتر درمانی و ادبیات درمانی بر افزایش معنادار نمره کلی خلاقیت در دانش آموزان تاثیر مثبت داشتند. مقایسه بین دو گروه درمانی نیز حاکی از آن بود که تئاتر درمانی در افزایش نمره کلی خلاقیت اثر بخشی معنی داری بیشتری نسبت به ادبیات درمانی داشت. این نتایج بر اهمیت رویکردهای هنری در پرورش خلاقیت تاکید دارد و نشان می دهد تئاتر درمانی می تواند گزینه موثرتری برای ارتقاء سطح خلاقیت دانش آموزان باشد.

کلیدواژه ها:

تئاتر درمانی ، ادبیات درمانی ، خلاقیت ، دانش آموزان ابتدایی