تاثیر سبکهای مدیریتت عارض بر رضایت زناشویی با میانجیگری صمیمیت عاطفی در چارچوب نظریه گاتمن

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر سبک های مدیریت تعارض بر رضایت زناشویی با نقش میانجی صمیمیت عاطفی در چارچوب نظریه گاتمن بود. جامعه آماری شامل ۴۰ نفر از معلمان و کارکنان زن مدرسه بعثت منطقه ۱۷ تهران بود که به روش سرشماری انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه سبک های تعارض رابینز، پرسشنامه رضایت زناشویی ENRICH و مقیاس صمیمیت عاطفی میلر و لفکورت بود. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و مدل میانجی گری PROCESS تحلیل شدند. نتایج نشان داد سبک های تعارض سازنده همکاری و مصالحه به طور مستقیم و غیرمستقیم از طریق افزایش صمیمیت عاطفی رضایت زناشویی را ارتقاء می دهند. صمیمیت عاطفی نقش میانجی جزئی ایفا کرد. یافته ها با نظریه گاتمن و پیشینه های داخلی و بین المللی هم راستا بوده و بر اهمیت آموزش مهارت های ارتباطی و هیجانی در ارتقاء کیفیت روابط زوجین تاکید دارند.

کلیدواژه ها:

سبک های تعارض ، رضایت زناشویی ، صمیمیت عاطفی ، نظریه گاتمن ، میانجی گری زوجین