هوش مصنوعی و بازتعریف محیط های یادگیری خلاق در آموزش ابتدایی

توسعه شتابان فناوری های هوشمند، پارادایم های سنتی و صلب آموزش رسمی را با چالش ها و دگرگونی های ساختاری ژرفی روبرو ساخته است. پژوهش حاضر با هدف تحلیل نقش هوش مصنوعی در بازتعریف محیط های یادگیری خلاق در مقطع ابتدایی به روش مروری تحلیلی و بر اساس تجمیع یافته های نظری و تجربی معاصر سامان یافته است. پلتفرم های هوشمند آموزشی با تکیه بر الگوریتم های یادگیری ماشین، شبکه های عصبی عمیق و شبیه سازی های تعاملی، قادرند فرآیند پردازش اطلاعات، سرعت یادگیری، الگوهای خطا و علایق منحصربه فرد هر فراگیر را به صورت ثانیه ای رصد و تحلیل نمایند. یافته های حاصل از واکاوی متون نشان می دهد که این فناوری ها از طریق ارائه مسیرهای یادگیری تطبیقی، ایجاد موقعیت های شبیه سازی شده پویا و ارزیابی های تکوینی مستمر، فضاهای آموزشی را به محیط هایی پاسخگو، غنی و برانگیزاننده تبدیل می کنند که تفکر واگرا و نوآوری را در کودکان بارور می سازد. سیستم های مجهز به هوش مصنوعی با تبدیل فرآیند سنجش از یک مکانیزم ایستای پایانی به یک بازخورد پویای ترمیمی، گره های شناختی کودکان را پیش از تبدیل شدن به افت تحصیلی پایدار برطرف می سازند. با این حال، تحقق بهینه این اکوسیستم نیازمند بازنگری در طراحی کتب درسی، ارتقای صلاحیت های دیجیتال معلمان و تدوین چارچوب های سخت گیرانه اخلاقی در صیانت از داده های کودکان است. در نتیجه، تلفیق هوشمندانه و عدالت محور الگوریتم های هوش مصنوعی در مدارس، اصلی ترین پیشران تحول نظام رسمی تعلیم و تربیت در افق پیش رو به شمار می رود.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، محیط های یادگیری خلاق ، آموزش ابتدایی ، یادگیری تطبیقی ، شبیه سازی آموزشی.