بررسی اثربخشی آموزش مهارت های زندگی بر تعادل کار-زندگی و رضایت شغلی مدیران

هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش مهارت های زندگی بر تعادل کار-زندگی و رضایت شغلی مدیران است. با توجه به کاربرد مستقیم این نوع آموزش در تعادلکار_زندگی و رضایت شغلی مدیران است از نظر هدف کاربردی و از نظر رویکرد توصیفی و کیفی است. داده ها به صورت کتابخانه ای گردآوری شده و جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزانی است که موضوع پژوهش به آنان مرتبط است. ابزار گردآوری اطلاعات شامل منابع علمی معتبر، مقالات پژوهشی و کتاب های مرتبط با تاثیر آموزش مبتنی بر مدل هوش چندگانه بر تفکر انتقادی است که روایی محتوایی آن ها توسط متخصصان تایید شده است.برای تحلیل داده ها از روش تحلیل محتوای کیفی استفاده شده و منابع علمی مرتبط به صورت دقیق بررسی گردیده اند. همچنین کلیه تحلیل ها با بهره گیری از مدل زبان ماشین (MLM) انجام شده است.یافته ها نشان می دهد که آموزش مهارت های زندگی به طور معناداری تعادل کار-زندگی مدیران را با تقویت توانایی آنان در مدیریت استرس، تعیین مرزهای شفاف و برنامه ریزی موثر بهبود بخشید. این آموزش ها به طور همزمان رضایت شغلی مدیران را از طریق افزایش خودکارآمدی رهبری، بهبود کیفیت روابط و ادراک معناداری از کار ارتقاء داد. اثربخشی این آموزش ها تحت تاثیر ویژگی های فردی قرار داشت، به طوری که بهبود تعادل برای مدیران زن و جوان محسوس تر بود، و رضایت شغلی نیز در مدیران با سابقه کمتر (به دلیل افزایش خودکارآمدی) و با سابقه بیشتر (به دلیل یافتن معنا) به طور متفاوت اما معناداری افزایش یافت. آموزش مهارت های زندگی، یک مداخله یکپارچه و اثربخش است که همزمان با توانمندسازی روانی-اجتماعی مدیران، تعادل کار-زندگی و رضایت شغلی آنان را بهبود می بخشد و سرمایه گذاری بر آن، سرمایه گذاری بر سلامت و کارایی کل نظام مدیریتی است.

کلیدواژه ها:

مهارت های زندگی ، تعادل کار-زندگی ، رضایت شغلی ، آموزش مهارت های زندگی ، مدیران ، اثربخشی آموزشی