اثربخشی درمان شناختی-رفتاری بر نشانه های افسردگی در بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید: مرور سیستماتیک

آرتریت روماتوئید (RA) یک بیماری خودایمنی مزمن است که بار روانی سنگینی بر دوش بیماران می گذارد و افسردگی از شایع ترین تظاهرات روان شناختی آن بشمار می آید. این مرور سیستماتیک با هدف ارزیابی نقادانه و ترکیب شواهد موجود در مورد اثربخشی درمان شناختی-رفتاری (CBT) بر نشانه های افسردگی در بزرگسالان مبتلا به RA انجام شد. جست وجوی ساختاریافته در پایگاه های PubMed، PsycINFO، CINAHL و کتابخانه ی کاکرین برای شناسایی مطالعات داوری همتا از یک بازه ی زمانی بیست ساله انجام گردید. پس از غربالگری نظام مند بر اساس معیارهای شمول (کارآزمایی های بالینی با گروه کنترل و سنجش افسردگی به عنوان پیامد اولیه یا ثانویه)، داده های ۱۲ مطالعه استخراج و خطر سوگیری آن ها با ابزار کاکرین (RoB ۲) ارزیابی شد. یافته ها نشان می دهند که CBT در قالب های فردی، گروهی یا دیجیتال به طور پیوسته موجب کاهش معنادار آماری و بالینی در نشانه های افسردگی می شود (اندازه اثر متوسط تا بزرگ). بهبودهای قابل توجهی نیز در کیفیت زندگی، خودکارآمدی و راهبردهای مقابله ای گزارش شده است. با این وجود، ناهمگونی روش شناختی بالا و پیگیری های کوتاه مدت از محدودیت های اصلی شواهد موجود محسوب می شوند. در مجموع، CBT به عنوان یک مداخله ی غیردارویی موثر برای کاهش بار افسردگی در RA تایید می شود و ادغام آن در مراقبت های روماتولوژی توصیه می گردد. پژوهش های آینده باید بر کارآزمایی های تصادفی و کنترل شده در مقیاس بزرگ با پیگیری بلندمدت و بر مطالعات سازوکارشناسانه ای تمرکز کنند که بتوانند نحوه ارائه بهینه CBT را بهبود بخشند.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی-رفتاری ، افسردگی ، آرتریت روماتوئید ، مرور سیستماتیک ، مداخله ی روان شناختی