نقش حساسیت بین فردی ، سبک دلبستگی و افکار خودکار منفی در پیش بینی و کنترل اختلال اضطراب اجتماعی دانشجویان

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش حساسیت بین فردی، سبک های دلبستگی و افکار خودکار منفی در پیش بینی و کنترل اختلال اضطراب اجتماعی در میان دانشجویان است. اختلال اضطراب اجتماعی یکی از شایع ترین مشکلات روان شناختی در دوران دانشجویی است که می تواند عملکرد تحصیلی، روابط بین فردی و کیفیت زندگی افراد را تحت تاثیر قرار دهد. جامعه آماری این پژوهش شامل ۱۰۰ نفر از دانشجویان دانشگاه ها بود که به صورت در دسترس و از طریق فضای مجازی انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه های استاندارد اضطراب اجتماعی، حساسیت بین فردی، سبک دلبستگی و افکار خودکار منفی بود. نتایج تحلیل داده ها نشان داد که حساسیت بین فردی و افکار خودکار منفی رابطه ای مثبت و معنادار با اضطراب اجتماعی دارند؛ به طوری که افزایش حساسیت نسبت به ارزیابی دیگران و حضور افکار منفی خودکار، احتمال بروز نشانه های اضطراب اجتماعی را افزایش می دهد. همچنین سبک دلبستگی ناایمن، به ویژه دلبستگی اجتنابی و دوسوگرا، پیش بینی کننده معناداری برای شدت اضطراب اجتماعی بود. در مقابل، سبک دلبستگی ایمن نقش محافظتی داشته و با کاهش اضطراب اجتماعی همراه بود. یافته ها نشان می دهد که ترکیب این سه متغیر می تواند مدل مناسبی برای پیش بینی و کنترل اضطراب اجتماعی در دانشجویان ارائه دهد. بر این اساس، مداخلات روان شناختی مبتنی بر اصلاح افکار منفی، تقویت مهارت های بین فردی و بهبود الگوهای دلبستگی می تواند در کاهش اضطراب اجتماعی موثر باشد. این پژوهش اهمیت توجه به عوامل شناختی و بین فردی را در برنامه های پیشگیرانه و درمانی دانشجویان برجسته می سازد.

کلیدواژه ها:

حساسیت بین فردی ، سبک دلبستگی ، افکار خودکار منفی ، اضطراب اجتماعی ، دانشجویان