نقش همدلی هیجانی و حمایت گری والدین در کاهش علائم دانش اموزان دارای اختلال اتیسم

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش همدلی هیجانی و حمایت گری والدین در کاهش علائم دانش آموزان دارای اختلال اتیسم انجام شده است. اختلال اتیسم با چالش هایی در ارتباط اجتماعی، رفتارهای تکراری و تنظیم هیجان همراه است و کیفیت تعامل والد–کودک می تواند نقش مهمی در شدت یا کاهش این علائم داشته باشد. در این مطالعه، جامعه آماری شامل ۱۰۰ نفر از والدین کودکان دارای اختلال اتیسم بود که به صورت نمونه گیری در دسترس از طریق فضای مجازی انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه همدلی هیجانی والدین، پرسشنامه حمایت گری والدین و مقیاس سنجش علائم اتیسم بود. داده ها با روش های آماری همبستگی و رگرسیون تحلیل شدند.نتایج نشان داد همدلی هیجانی والدین رابطه معناداری با کاهش علائم ارتباطی و رفتاری کودکان دارد. والدینی که توانایی بیشتری در درک هیجانات کودک، پاسخ دهی مناسب و تنظیم هیجانی مشترک داشتند، گزارش کردند که فرزندانشان رفتارهای چالش برانگیز کمتری نشان می دهند. همچنین حمایت گری والدین شامل حمایت عاطفی، همراهی در فعالیت ها، ایجاد محیط امن و پاسخ دهی سازگارانه، پیش بینی کننده مهمی برای کاهش شدت علائم اتیسم بود. تحلیل رگرسیون نشان داد ترکیب همدلی هیجانی و حمایت گری والدین می تواند بخش قابل توجهی از تغییرات علائم اتیسم را تبیین کند. این یافته ها اهمیت آموزش مهارت های هیجانی–تعاملی به والدین را برجسته می کند و نشان می دهد مداخلاتی که بر افزایش همدلی و حمایت گری والدین تمرکز دارند، می توانند به بهبود عملکرد اجتماعی و کاهش رفتارهای مشکل ساز در کودکان دارای اتیسم کمک کنند. در ادامه، بررسی نقش عوامل فرهنگی و کیفیت روابط خانوادگی می تواند مسیرهای جدیدی برای پژوهش فراهم کند.

کلیدواژه ها:

همدلی هیجانی والدین ، حمایت گری والدین ، اختلال اتیسم ، کاهش علائم ، تعامل والد–کودک ، تنظیم هیجان ، رفتارهای تکراری ، مهارت های اجتماعی