مروری بر نقش پردازش شناختی و تنظیم هیجان و شفقت به خود در درمان اختلال استرس پس از سانحه

این مقاله مروری به بررسی جامع نقش پردازش شناختی، راهبردهای تنظیم هیجان و مولفه های شفقت به خود در فرایند درمان اختلال استرس پس از سانحه می پردازد. اختلال استرس پس از سانحه که پیامد تروماهای شدید است، با اختلال در پردازش خاطرات آسیب زا، دشواری در تنظیم هیجانات منفی و خودانتقادی شدید مشخص می شود. رویکردهای درمانی مبتنی بر CBT، مانند درمان شناختی مبتنی بر پردازش (CPT) و حساسیت زدایی و بازپردازش از طریق حرکات چشم، بر اصلاح باورهای ناکارآمد مرتبط با تروما و تسهیل پردازش هیجانی تمرکز دارند. علاوه بر این، راهبردهای تنظیم هیجان، از جمله پذیرش، بازنگری شناختی و تحمل پریشانی، نقش حیاتی در کاهش شدت علائم اضطرابی و افسردگی ایفا می کنند. مقاله همچنین به اهمیت فزاینده شفقت به خود در درمان استرس پس از سانحه اشاره دارد؛ زیرا تجارب تروما اغلب با احساس گناه، شرم و خودسرزنشگری همراه است. توسعه شفقت به خود می تواند به افراد کمک کند تا با خودشان مهربان تر باشند، احساس تعلق خاطر بیشتری کنند و تاب آوری خود را در برابر تجربیات دشوار افزایش دهند. در نهایت، این مرور بر لزوم تلفیق این مولفه ها در پروتکل های درمانی جامع برای دستیابی به بهبودی پایدار در بیماران استرس پس از سانحه تاکید می کند و مسیرهای پژوهشی آینده را پیشنهاد می دهد.

کلیدواژه ها:

پردازش شناختی ، تنظیم هیجان ، شفقت به خود ، درمان اختلال استرس پس از سانحه