تاثیر گوته و حافظ بر اندیشه های مارتین سلیگمن و روانشناسی مثبت گرا

این مقاله به بررسی تاثیر غیرمستقیم دو شاعر و اندیشمند بزرگ شرق و غرب، یوهان ولفگانگ فون گوته (آلمانی) و خواجه شمس الدین محمد حافظ شیرازی (ایرانی)، بر شکل گیری روانشناسی مثبت گرا و به ویژه اندیشه های مارتین سلیگمن می پردازد. اگرچه سلیگمن به صورت مستقیم به این دو شخصیت اشاره چندانی نکرده است، اما ایده های محوری آن ها از طریق جریان های فکری و ادبی وارد حوزه روانشناسی شده و در مفاهیمی مانند شادی، رشد شخصیت، معنا و تاب آوری بازتاب یافته است. با بررسی تطبیقی مضامین مشترک در آثار گوته، حافظ و سلیگمن، نشان داده می شود که روانشناسی مثبت گرا در بسیاری از ابعاد، بازسازی علمی مفاهیم عمیق ادبی و فلسفی است که پیش تر در میراث فرهنگی بشری وجود داشته است.

کلیدواژه ها:

روانشناسی مثبت گرا ، مارتین سلیگمن ، گوته ، حافظ ، شادی ، معنای زندگی ، تاب آوری