نقش ذهن آگاهی، باورهای ناکارآمد، تنظیم هیجانی و انگیزش درونی در پیش بینی رضایت شغلی و بهره وری کارکنان بخش خصوصی شهر تهران سال ۱۴۰۳

هدف این پژوهش بررسی نقش ذهن آگاهی، باورهای ناکارآمد، تنظیم هیجانی و انگیزش درونی در پیش بینی رضایت شغلی و بهره وری کارکنان بخش خصوصی شهر تهران بود. پژوهش حاضر از نوع همبستگی و رگرسیون بود که به صورت کمی انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه کارکنان بخش خصوصی شهر تهران در سال ۱۴۰۳ بودند که از میان آن ها ۲۰۰ نفر (شامل ۱۰۵ مرد و ۹۵ زن) با روش نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسش نامه های استاندارد ذهن آگاهی، باورهای ناکارآمد، تنظیم هیجانی، انگیزش درونی، رضایت شغلی و بهره وری بود. داده ها با استفاده از آمار توصیفی (فراوانی، میانگین، انحراف معیار) و آمار استنباطی (همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه) و با کمک نرم افزار SPSS تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که ذهن آگاهی (r = ۰.۴۵, p < ۰.۰۰۱) و انگیزش درونی (r = ۰.۶۲, p < ۰.۰۰۱) با رضایت شغلی و بهره وری رابطه مثبت و معناداری دارند. همچنین، باورهای ناکارآمد با رضایت شغلی رابطه منفی و معناداری داشتند (r = -۰.۳۸, p < ۰.۰۱). نتایج تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد که مدل رگرسیونی توانایی معناداری در پیش بینی رضایت شغلی و بهره وری بر اساس متغیرهای مورد مطالعه دارد (برای رضایت شغلی: R² = ۰.۵۸, F(۴,۱۹۵) = ۶۷.۲۳, p < ۰.۰۰۱؛ برای بهره وری: R² = ۰.۵۲, F(۴,۱۹۵) = ۵۵.۸۹, p < ۰.۰۰۱). از میان متغیرهای پیش بین، انگیزش درونی (β = ۰.۴۹, t = ۹.۱۲, p < ۰.۰۰۱) قوی ترین پیش بین هر دو ملاک رضایت شغلی و بهره وری بود. باورهای ناکارآمد (β = -۰.۲۵, t = -۴.۳۰, p < ۰.۰۰۱) نیز نقش پیش بین منفی معناداری در رضایت شغلی داشتند. این نتایج بر اهمیت عوامل روان شناختی در ارتقاء رضایت شغلی و بهره وری کارکنان تاکید می کند و پیامدهای مهمی برای طراحی مداخلات آموزشی و سازمانی در جهت بهبود عملکرد و رفاه کارکنان بخش خصوصی دارد.

کلیدواژه ها:

ذهن آگاهی ، باورهای ناکارآمد ، تنظیم هیجانی ، انگیزش درونی ، رضایت شغلی ، بهره وری ، کارکنان بخش خصوصی ، تهران