ارتباط درگیری شغلی و رفتار ایمنی با نقش میانجی خودکارآمدی در کارکنان آتش نشانی شهرستان یزد

ایمنی شغلی و حفظ سلامت کارکنان در مشاغل پرخطر، به ویژه آتش نشانی، اهمیت بالایی دارد. این پژوهش باهدف تعیین ارتباط درگیری شغلی و رفتار ایمنی با نقش میانجی خودکارآمدی در کارکنان آتش نشانی شهرستان یزد انجام گرفت. روش تحقیق، از نوع همبستگی و کاربردی بود. جامعه آماری را کارکنان آتش نشانی شهرستان یزد بخش عملیات تشکیل دادند(۱۹۰نفر) و بر اساس روش تعیین نمونه برای پژوهش معادلات ساختاری، نمونه این تحقیق ۱۵۰ نفر در نظر گرفته شد و افراد با روش نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب شدند و به پرسشنامه های «درگیری شغلی کانونگو (۱۹۸۲)، چک لیست رفتار ایمنی در آتش نشانان حکم آبادی و همکاران(۱۴۰۱) و پرسشنامه خودکارآمدی شغلی ریگز و همکاران (۱۹۹۴)» پاسخ دادند. برای تجزیه وتحلیل داده ها، از نرم افزار SPSS نسخه۲۶ و نرم افزار مدل سازی معادلات ساختاری (PLS) استفاده شد. یافته های تحقیق نشان داد: درگیری شغلی بر خودکارآمدی شغلی با ضریب مسیر ۰.۶۱۲ تاثیر مثبت و مستقیم دارد (p<۰.۰۰۱). درگیری شغلی بر رفتار ایمنی با ضریب مسیر ۰.۴۱۸ تاثیر مستقیم و مثبت دارد (p<۰.۰۰۱). خودکارآمدی بر رفتار ایمنی، با ضریب مسیر ۰.۷۰۸ تاثیر مثبت و مستقیم داشت (p<۰.۰۰۱). آزمون سوبل نیز نشان داد، درگیری شغلی از طریق افزایش خودکارآمدی، موجب تقویت رفتار ایمنی کارکنان می شود و بنابراین، اثر غیرمستقیم معنادار و مثبت است، و خودکارآمدی با ضریب مسیر ۰.۴۳۳ تاثیر غیرمستقیم داشت (p<۰.۰۰۱). بنابراین، توجه به تقویت درگیری شغلی و خودکارآمدی می تواند عامل کلیدی در ارتقای ایمنی و کاهش ریسک های شغلی برای آتش نشانان باشد. اجرای برنامه های آموزشی و حمایتی در این حوزه می تواند به بهبود و پایداری رفتارهای ایمنی در محیط های پرخطر کمک کند.

کلیدواژه ها:

درگیری شغلی ، رفتار ایمنی ، خودکارآمدی ، کارکنان آتش نشانی ، مدل سازی معادلات ساختاری