شناسایی مولفه های هویت بخش به ساختار معماری بومی گیلان؛ (نمونه موردی: شهر رشت)

ساختار کالبدی معماری در هر زمینه جغرافیایی واجد خصوصیاتی است که متناسب با اقلیم، تاریخ، فرهنگ و نیز باورهای مردم آن بوم شکل گرفته است. به بیان دیگر معماری بومی پاسخی آگاهانه به فرصت ها و محدودیت ها با توجه به امکانات موجود بوده است. این پاسخ ها که در قالب عناصر معماری در بنا ارائه شده اند، طی گذر زمان، با تکرار شدن و تداوم یافتن، به مرور از یک عنصر صرفا عملکردی در بنا به نماد و نشانه ای هویت بخش به ساختار معماری هر منطقه تبدیل شده اند. از این دیدگاه، می توان گفت در معماری بومی، معانی محیط فیزیکی، که همان هویت و ماهیت مکان هستند، در قالب کالبدی واجد ارزش های زیبایی شناسانه به مخاطب منتقل می شوند. در مقاله حاضر، مولفه های هویت بخش به معماری بومی گیلان بر مبنای سه مولفه ارزش های فرمی، ارزش های حسی و ارزش های تداعی گرایانه مورد مطالعه قرار گرفته است. به این منظور با استفاده از روش استدلال منطقی، با بررسی میدانی و بهره مندی از منابع اسنادی و کتابخانه ای، این ارزش ها از معماری بومی شهر رشت، به عنوان نمونه موردمطالعه، به دست آمده است.

کلیدواژه ها:

هویت کالبدی ، معنای محیط ، ادراک ، معماری معاصر