بررسی کارکرد مصالح بازیافتی در ارتقای تاب آوری زیرساخت های مقاوم در برابر بلایای طبیعی

هدف این پژوهش، تبیین نقش مصالح بازیافتی در توسعه زیرساخت های مقاوم در برابر بلایا از طریق تحلیل کیفی و مرور سیستماتیک ادبیات موجود است. یافته های این مطالعه نشان می دهد که مدیریت پسماند ساختمانی و به کارگیری مصالح بازیافتی (از جمله بتن، آجر، و لاستیک) در سازه ها، اگرچه در راستای کاهش آلودگی محیط زیست و حفظ منابع طبیعی اقدامی ضروری است، اما در خصوص استفاده از آن ها در سازه های مقاوم، با چالش های فنی جدی مواجه هستیم؛ به ویژه در زمینه کاهش مقاومت فشاری و دوام پایین تر در مقایسه با مصالح سنتی. با این وجود، نتایج سنتز ادبیات حاکی از آن است که استفاده هوشمندانه از افزودنی هایی نظیر گرانول لاستیک و الیاف پلیمری بازیافتی می تواند به ارتقاء قابل توجه مقاومت برشی و شکل پذیری سازه ها منجر شود. این بهبود در پارامترهای مکانیکی، به زیرساخت ها کمک می کند تا بتوانند نیازهای عملکردی حیاتی (مانند حفظ عملکرد فوری و قابلیت ترمیم پذیری) را در زمان وقوع بحران به طور موثر برآورده سازند. غلبه بر این چالش ها نیازمند تدوین استانداردهای دقیق مهندسی و بهبود فناوری های فرآوری مصالح بازیافتی است. در مجموع، پژوهش حاضر نتیجه می گیرد که مصالح بازیافتی نه تنها از منظر زیست محیطی، بلکه از طریق بهبود پارامترهای مقاومتی هدفمند و تسریع فرآیند بازسازی پایدار پس از بلایا، نقشی محوری در ارتقاء تاب آوری کالبدی زیرساخت ها ایفا می کنند.

کلیدواژه ها:

مصالح بازیافتی ، تاب آوری بلایا ، مدیریت پسماند ساختمانی ، استانداردسازی