تحلیل روند استفاده از فناوری های مکانی (GIS) و (RS) در سیاست گذاری شهری و توسعه پایدار

رشد سریع شهرنشینی و پیچیده تر شدن مسائل محیطی و کالبدی، اهمیت به کارگیری فناوری های مکانی را در مدیریت و سیاست گذاری شهری دوچندان کرده است. این پژوهش با هدف تحلیل روند تحول سامانه اطلاعات جغرافیایی (GIS) و سنجش ازدور (RS) و تبیین نقش آن ها در سیاست گذاری شهری و دستیابی به توسعه پایدار انجام شده است. روش تحقیق، توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر بررسی اسناد و تحلیل محتوای مطالعات داخلی و بین المللی طی پنج دهه اخیر است. نتایج نشان می دهد که تحول GIS و RS از نقشه برداری های اولیه به سمت WebGIS، داده های ماهواره ای با دقت بالا، تحلیل های پیشرفته فضایی، هوش مصنوعی و دوقلوهای دیجیتال، موجب ارتقای چشمگیر کیفیت تصمیم گیری شهری شده است. همچنین، این فناوری ها نقش مهمی در پایش تغییرات کالبدی، مدیریت بحران، افزایش عدالت فضایی، ارزیابی سناریوهای توسعه و هدایت برنامه ریزی شهری در مسیر پایداری ایفا می کنند. یافته ها بیانگر آن است که با وجود چالش هایی چون کمبود داده های یکپارچه، هزینه تجهیزات و ضعف نهادی، ادغام هوشمندانه GIS و RS می تواند بستر لازم برای سیاست گذاری کارآمد و توسعه پایدار شهری را فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

سامانه اطلاعات جغرافیایی (GIS) ، سنجش از دور (RS) ، سیاست گذاری شهری ، توسعه پایدار شهری