نقش تحمل پریشانی و حساسیت اضطرابی در پیش بینی تاب آوری زندانیان مرد با جرائم عمدی

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش تحمل پریشانی و حساسیت اضطرابی در پیش بینی تاب آوری زندانیان مرد با جرائم عمدی بود. روش پژوهش توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری شامل تمامی زندانیان مرد با جرائم عمدی در زندان قزل حصار شهر تهران در سال ۱۴۰۴ است که تعداد آنها حدودا ۵۰۰ نفر است. با توجه به جامعه آماری و جدول مورگان تعداد ۲۱۷ نفر با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی ساده با استفاده از فهرست اسامی زندانیان به عنوان نمونه انتخاب می شوند و به پرسشنامه های حساسیت اضطرابی توسط فلوید و همکاران (۲۰۰۵)، مقیاس تاب آوری، پرسشنامه تحمل پریشانی پاسخ دادند. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه استفاده شد. یافته های پژوهش نشان داد که تحمل پریشانی و حساسیت اضطرابی با تاب آوری زندانیان مرد با جرائم عمدی رابطه معناداری دارد، در نتیجه مشاوران توانبخشی در زندان ها می توانند برای بهبود وضعیت زندانیان به تقویت و سنجش میزان تحمل پریشانی و حساسیت اضطرابی و تاب آوری آنها بپردازند.

کلیدواژه ها:

تحمل پریشانی ، حساسیت اضطرابی ، تاب آوری