اثر بخشی رفتار درمانی دیالکتیک بر تحمل پریشانی در زنان مبتلا به نشانگان تخمدان پلی کیستیک مراجعه کننده به کلینیک های زنان و زایمان شهر دزفول

هدف از پژوهش حاضر تعیین اثر بخشی رفتار درمانی دیالکتیک بر تحمل پریشانی در زنان مبتلا به نشانگان تخمدان پلی کیستیک مراجعه کننده به کلینیک های زنان و زایمان شهر دزفول بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش حاضر متشکل از کلیه زنان مبتلا به نشانگان تخمدان پلی کیستیک مراجعه کننده به کلینیک های زنان و زایمان شهر دزفول در چهار ماهه اول سال ۱۴۰۴ بودند که تعداد آنها برابر با ۴۸ نفر بود بر اساس نمونه گیری در دسترس تعداد ۳۰ زن دارای نشانگان تخمدان پلی کیستیک انتخاب و به صورت تصادفی ساده به دو گروه ۱۵ نفری آزمایش و کنترل تخصیص یافتند. برای جمع آوری داده ها از مقیاس تحمل پریشانی سیمونز و گاهر (۲۰۰۵) استفاده شد. برای گروه آزمایش ۱۰ جلسه درمان ۹۰ دقیقه ای هفتگی بر اساس پروتکل رفتار درمانی دیالکتیکی گروهی اقتباس از نوری نیستانک و همکاران (۱۴۰۲) استفاده شد. بر طبق نتایج تحلیل کوواریانس یک متغیری و چند متغیری رفتار درمانی دیالکتیک بر افزایش تحمل پریشانی (۰/۰۰۱>P) و ۹۱/۷۸=F) در زنان مبتلا به نشانگان تخمدان پلی کیستیک موثر بود. یافته ها نشان داد رفتار درمانی دیالکتیک بر بهبود تحمل پریشانی در زنان مبتلا به نشانگان تخمدان پلی کیستیک موثر بوده است.

کلیدواژه ها:

تحمل ، پریشانی ، رفتار درمانی دیالکتیک ، نشانگان تخمدان پلی کیستیک