اثربخشی طرحواره درمانی گروهی درکاهش علائم اضطراب در پرستاران دارای سطح پایین سلامت روان

هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی طرحواره درمانی گروهی در کاهش علائم اضطراب و بهبود سلامت روان در پرستاران دارای سطح پایین سلامت روان شهرستان بابل بود. این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون همراه با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل تمامی پرستاران بیمارستان های شهرستان بابل در سال ۱۴۰۳ بود که از میان آن ها، بیمارستان شهید بهشتی به صورت تصادفی انتخاب گردید. نمونه گیری بر اساس محاسبات آماری (با نرم افزار G*Power) و به روش در دسترس صورت گرفت؛ بدین ترتیب ۳۰ پرستار که در پرسشنامه اضطراب نمره متوسط تا بالا و در پرسشنامه سلامت روان نمره پایین کسب کرده بودند، انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۱۵ نفر) قرار گرفتند. گروه آزمایش طی ۱۰ جلسه، هر جلسه ۹۰ دقیقه، تحت مداخله طرحواره درمانی گروهی قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. داده ها با استفاده از پرسشنامه اضطراب بک (BAI، ۱۹۸۸) و پرسشنامه سلامت روان گلدبرگ (GHQ-۲۸، ترجمه تقوی، ۱۳۸۰) گردآوری شدند. نتایج تحلیل آماری نشان داد که طرحواره درمانی گروهی تاثیر معناداری در کاهش اضطراب (۰۰۱/۰>P) و بهبود سلامت روان (۰۰۱/۰>P) در پرستاران دارد.

کلیدواژه ها:

طرحواره درمانی ، اضطراب ، سلامت روان