خودشکوفایی و معنای زندگی پرستاران در زمان رخداد بحران زلزله

خودشکوفایی میل به بهتر شدن نسبت به آن چه که یک فرد هست و آن چیزی که یک فرد ظرفیت شدن آن را دارد می باشد. از آن جا که خودشکوفایی یکی از مولفه های سلامت روان است و جستجو برای معنا شالوده سلامت روانی است، دست یافتن به معنای زندگی به عنوان یک نیروی روانی باعث و بانی احساس مثبت، رضایت و حتی امنیت روانی می شود، بلایا و بحران های طبیعی از جمله زلزله، رویدادهای مختل کننده ای هستند که معمولا مهار آن ها فراتر از ظرفیت پاسخ دهی سیستم های محلی و منطقه ای است و می تواند انگیزه پرستاران برای انجام وظایف خود را تحت تاثیر قرار دهد. لذا مطالعه حاضر با هدف تعیین ارتباط بین خودشکوفایی و معنای زندگی پرستاران در زمان رخداد بحران زلزله در شهرستان خوی در سال ۱۴۰۱ انجام شده است. یافته ها: نتایج این مطالعه نشان داد ۸۶.۱ درصد دارای خودشکوفایی قوی می باشند. میانگین بعد حضور معنا و میانگین بعد جستجوی معنا به ترتیب ۷.۵۴۹ ± ۲۸.۴۷۶ و ۷.۵۹۸ ± ۲۸.۷۵۶ می باشد. ۷۹ درصد پرستاران دارای بعد حضور معنا و ۸۱.۹ درصد دارای بعد جستجوی معنا بودند که نشان دهنده داشتن معنا (هدف) برای زندگی می باشد. طبق نتایج آزمون همبستگی، بین خودشکوفایی و معنای زندگی ارتباط مستقیم و معناداری وجود دارد. بحث و نتیجه گیری: با توجه به بالا بودن خودشکوفایی و وجود معنای زندگی در پرستاران شاغل در این مطالعه، مدیران می توانند با فراهم کردن محیط کاری مناسب برای حفظ آنها و ایجاد شرایطی برای افزایش بیشتر این مقادیر بهبودی هر چه بیشتر کیفیت مراقبت های پرستاری را فراهم سازند.

کلیدواژه ها:

خودشکوفایی ، معنای زندگی ، پرستاران ، بحران ، زلزله