تاثیر برنامه آموزشی مبتنی بر مدل سازگاری روی بر کیفیت زندگی و سلامت عمومی سالمندان مقیم در سرای کوثر شهر خوی

زمینه و هدف: در دهه های اخیر پدیده سالمندی به یکی از چالش های بزرگ سلامت عمومی در جهان تبدیل شده است که نیازمند توجه ویژه به ارتقای کیفیت زندگی سالمندان از طریق نیازسنجی و تدارک برنامه های آموزشی و مداخلات مربوطه دارد. بدین منظور، پژوهش حاضر با هدف تعیین تاثیر این مدل بر کیفیت زندگی سالمندان مقیم در سرای سالمندی انجام شد. مواد و روش ها: این پژوهش یک مطالعه نیمه تجربی دو گروهی پیش آزمون و پس آزمون در سرای سالمندان کوثر بود. ۴۴ نفر به صورت تصادفی ساده در گروه ها انتخاب شدند. ابزار مطالعه شامل پرسشنامه سازگاری روی، کیفیت زندگی و سلامت عمومی بود که با استفاده از پرسشنامه روی که بعد از دریافت پاسخ بیماران به گویه ها، تعداد رفتارهای ناسازگارانه و محرک های آنها در چهار بعد تعیین شد. برای گروه مداخله براساس مدل سازگاری روی برگزار شد. نمرات قبل و بعد از مداخله هر دو گروه اندازه گیری شد. داده ها از طریق آزمون های آماری کای اسکوئر، تی مستقل، تی زوجی، من ویتنی یو و ویلکاکسون و با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۲ تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: میانگین سنی شرکت کنندگان ۴۴.۵ ± ۶۶.۶۷ و اکثر آنها (۶۱.۴ درصد) زن بودند. تفاوت معنی داری در نمره کیفیت زندگی سالمندان (به ترتیب ۳۹.۷۷ ± ۲.۹۹ و ۳۴.۸۱ ± ۴.۸۰) (p<۰.۰۰۱) و نمرات سلامت عمومی (به ترتیب ۳۴.۱۸ ± ۳.۲۱ و ۳۷.۴۵ ± ۵.۱۸) پس از مداخله مشاهده شد. نتیجه گیری: با توجه به نتایج مطالعه، مدل سازگاری روی می تواند به عنوان یک رویکرد موثر در بهبود کیفیت زندگی و سلامت عمومی سالمندان مقیم در سرای سالمندی مورد استفاده قرار گیرد. بنابراین برنامه آموزشی مبتنی بر مدل سازگاری روی می تواند با ارائه راهکارهایی برای سازگاری بهتر با شرایط جدید و چالش های زندگی کمک کننده باشد.

کلیدواژه ها:

الگوی سازگاری روی ، کیفیت زندگی ، سلامت عمومی ، سالمندی ، خوی