بررسی اثربخشی مدل سیستمی نیومن در کاهش اضطراب پیش از جراحی چشم: گزارش موردی

زمینه و هدف: جراحی های چشم، با وجود نقش حیاتی در حفظ بینایی، اغلب با اضطراب بالای پیش از عمل همراه هستند که می تواند به شکل منفی بر روند بهبودی بیمار تاثیر بگذارد. مداخلات غیردارویی به دلیل عوارض کمتر و هزینه پایین تر، توجه بیشتری را در مراقبت های پیش از عمل به خود جلب کرده اند. مدل سیستمی نیومن، با در نظر گرفتن بیمار به عنوان یک سیستم باز در تعامل با استرسورها، رویکردی ساختاریافته برای مدیریت اضطراب فراهم می کند. این مطالعه موردی با هدف بررسی اثربخشی این مدل در کاهش اضطراب پیش از جراحی چشم و ارزیابی قابلیت اجرای آن در محیط بالینی انجام شد. مواد و روش ها: بیمار، مردی ۳۳ ساله با تحصیلات دانشگاهی و کاندید جراحی گلوکوم، در بهار ۱۴۰۴ در بیمارستان امام خمینی خوی مورد بررسی قرار گرفت. داده ها از طریق پرسشنامه اضطراب حالت-صفت اشپیلبرگر (STAI) و مصاحبه بالینی گردآوری شد. مداخلات پرستاری بر اساس سطوح پیشگیری اولیه، ثانویه و ثالثیه مدل نیومن، در دو جلسه ۱۵ تا ۳۰ دقیقه ای و حداقل دو ساعت پیش از عمل اجرا شد. تمرکز اصلی مداخلات بر شناسایی و مدیریت استرسورهای درون فردی، بین فردی و برون فردی بود. یافته ها: اضطراب حالتی از ۶۷ به ۴۳ و اضطراب صفتی از ۶۲ به ۴۵ کاهش یافت که نشان دهنده بهبود چشمگیر بود. بازخورد کیفی نیز کاهش ترس، آرامش بیشتر و افزایش حس کنترل روانی را تایید کرد. بیمار تاکید داشت که آشنایی با روند جراحی و تمرین تکنیک های آرام سازی، نقش مهمی در کاهش اضطراب او داشت. نتیجه گیری: این یافته ها نشان می دهد که مداخلات پرستاری مبتنی بر مدل نیومن می توانند در کاهش اضطراب پیش از عمل موثر باشند. با این حال، انجام مطالعات گسترده تر برای تایید نتایج پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

مراقبت پرستاری ، مدل سیستمی نیومن ، پرستاری چشم پزشکی ، اضطراب پیش از جراحی ، گزارش مورد