رابطه خودتعالی با شادکامی پرستاران

مقدمه: این پژوهش با هدف سنجش رابطه خود-تعالی با شادکامی در پرستاران انجام شد. هدف اصلی تعیین میزان و جهت همبستگی بین نمره خود-تعالی و نمره شادکامی در پرستاران شاغل در بیمارستان های شهید مدرس و هفده شهریور ساوه است. با توجه به فقدان مطالعات هم زمان در این حوزه، نتایج این سنجش می تواند مبنایی برای طراحی مداخلات جهت ارتقای بهزیستی روانی و عملکرد شغلی پرستاران باشد. روش کار: مطالعه ای توصیفی–همبستگی در سال ۱۴۰۴ روی ۱۴۵ پرستار شاغل در دو بیمارستان موردنظر انجام شد. نمونه گیری به روش در دسترس و براساس معیارهای ورود انتخاب شد. ابزارها شامل پرسشنامه خود-تعالی (نوقابی و آسوده، ۷ گویه)، پرسشنامه شادکامی آکسفورد (۲۹ گویه) به همراه فرم دموگرافیک بودند. داده ها با SPSS (نسخه ۲۲) و با استفاده از آمار توصیفی و آزمون های استنباطی (آزمون های نرمالیته کولموگروف-اسمیرنوف/شاپیرو-ویلک، همبستگی پیرسون، ANOVA و t-test) تحلیل شدند. سطح معنی داری α = ۰.۰۵ در نظر گرفته شد. یافته ها: میانگین نمره خود-تعالی ۲۰.۵۶ ± ۵.۱۹ (بیشتر شرکت کنندگان در طبقه متوسط) و میانگین شادکامی ۳۴.۵۰ ± ۱۳.۶۹ گزارش شد. توزیع نمرات خود-تعالی و شادکامی نرمال بود. تحلیل همبستگی نشان داد خود-تعالی با شادکامی رابطه ای مثبت و معنادار دارد (r = ۰.۳۷۵, p < ۰.۰۰۱). نتیجه گیری: با توجه به روابط مثبت و معنادار بین خود-تعالی و شادکامی توصیه می شود برنامه های آموزشی و مداخلات توسعه فردی (مانند آموزش خودآگاهی، برنامه های معنویت-محور و کارگاه های افزایش پذیرش و انعطاف) توسط مدیران پرستاری طراحی و اجرا شود تا به بهبود شادکامی و توان سازگاری شغلی پرستاران و درنتیجه کیفیت مراقبت منجر گردد.

کلیدواژه ها:

خودتعالی ، خودفراروی ، شادکامی ، پرستاران