بررسی تحولات بازسازی شهر هویزه پس از جنگ تحمیلی
محل انتشار: اولین همایش میراث معماری در خطر: بررسی چالش های جنگ، بلایای طبیعی و سوء مدیریت در میراث معماری جهان اسلام
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 163
فایل این مقاله در 21 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
ICAHR01_040
تاریخ نمایه سازی: 28 اردیبهشت 1405
چکیده مقاله:
شهر هویزه با مساحتی حدود ۴۳۵ هکتار مربع، در غرب استان خوزستان واقع است. این شهر به لحاظ جغرافیایی، سابقه تاریخی، زمین های کشاورزی و قرارگیری در مسیر عبور و مرور بین شهری اهمیت دارد. در سال ۱۳۵۹، هویزه به تصرف ارتش عراق درآمد و در اوایل سال ۱۳۶۱ بدست نیروهای ایرانی آزاد شد. جمعیت این شهر در سال ۱۳۶۵، ۲۲۵۲ نفر (در ۵۰۰ خانوار) و در سال ۱۳۸۵ برابر ۱۴۴۲۲ نفر (۳۲۰۴ خانوار) بوده است. بازسازی های هویزه، به دلیل اهمیت تاریخی، فرهنگی و اقتصادی در منطقه، تا سال ۱۳۸۶ ادامه پیدا کرد، پس از آن به سرعت فروکش کرد. پژوهش نشان داد که با وجود اینکه برخی فعالیت های اقتصادی در شهر هویزه در حال انجام بود، اما وضعیت اقتصادی شهر هنوز به حالت قبل جنگ که شهر از نظر جمعیت، کار و معیشت در وضعیت نسبتا پایداری قرار داشت، نرسیده است؛ لذا این پژوهش بررسی کالبدی شهر را در ایجاد زندگی مطلوب تر به آن، هدف اصلی خود قرار داده است. به همین منظور، در جستجوی پاسخ به این سوال است که، بازسازی های انجام شده پس از جنگ تحمیلی، در بین سال های ۱۳۸۶-۱۳۶۵ در شهر هویزه چقدر موثر بوده است؟ روش پژوهش از نظر هدف کاربردی، و از نظر گردآوری داده ها توصیفی-پیمایشی است. یافته ها از طریق مطالعه کتابخانه ای و مشاهدات میدانی و نیز پرسشنامه صورت گرفته است. نمودارهای مبتنی بر یافته های حاصل از مشاهدات میدانی و پرسشنامه از طریق نرم افزار اکسل در فرایند تحلیل استفاده شده اند. یافته های پژوهش سه عامل بناهای شاخص را با ارزش کم (۳۷/۶۷)، دسترسی ها با ارزش متوسط (۴۹/۳۰)، و فضاهای عمومی با ارزش کم (۳۴/۳۲) را نشان می دهد. ماحصل این عوامل در عامل بالادست خود یعنی «فضاهای کالبدی متناسب با نیازهای شهروندان» تجمیع می شوند؛ و آن را با ارزش کم (۴۰/۴۳) معرفی می کنند. ارزش های بدست آمده نیاز ضروری برای ارتقاء عوامل در نظر گرفته شده را خاطر نشان می کند.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
نورمحمد منجزی
گروه شهرسازی، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه صنعتی جندی شاپور دزفول، خوزستان، ایران
زهرا جرفی
گروه شهرسازی، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه صنعتی جندی شاپور دزفول، ایران