تاثیر هوش هیجانی مدیران پروژه بر عملکرد تیم های مجازی در پروژه های فناوری اطلاعات

دورنمای معاصر مدیریت پروژه با گسترش تیم های مجازی و دورکاری با چالش های تازه ای مواجه است. مدیران پروژه در محیط های دیجیتال با فقدان تعاملات چهره به چهره و فاصله روانی روبرو هستند که این امر عملکرد و انسجام تیمی را تهدید می کند؛ هوش هیجانی می تواند با تقویت مهارت های ارتباطی و مدیریت تعارضات، این چالش ها را کاهش دهد. هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر هوش هیجانی مدیران پروژه بر عملکرد تیم های مجازی در پروژه های فناوری اطلاعات بود. روش پژوهش کاربردی و از نوع علی-مقایسه ای (پس رویدادی) بود. جامعه آماری شامل تمامی مدیران پروژه شرکت های فناوری اطلاعات شهر تهران بود. تعداد ۶۰ مدیر پروژه به روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای انتخاب و بر اساس نمرات استاندارد در دو گروه هوش هیجانی بالا (۳۰ نفر) و هوش هیجانی پایین (۳۰ نفر) گمارده شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه هوش هیجانی برادبری و گریوز و مقیاس عملکرد تیم های مجازی (VTPS) استفاده شد. برای تحلیل داده ها از روش تحلیل کوواریانس با کنترل اثر سابقه کار استفاده شد. یافته ها نشان داد که بین عملکرد تیم های مجازی تحت سرپرستی دو گروه مدیران با هوش هیجانی بالا و پایین تفاوت آماری معناداری وجود دارد (p<۰.۰۰۱). به عبارت دیگر، نتایج حاصل از این پژوهش نشان داد که سطح بالای هوش هیجانی مدیران بر بهبود عملکرد تیم های مجازی در پروژه های فناوری اطلاعات موثر بوده است.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، عملکرد تیم های مجازی ، مدیریت پروژه ، پروژه های فناوری اطلاعات