بررسی تاثیر برنامه درسی جهت ایجاد مهارتهای همدلی در دانش آموزان دختر دوره متوسطه دوم شهرستان نی ریز

هدف پژوهش حاضر طراحی الگوی مناسب برنامه درسی مهارت همدلی برای دانش آموزان دختر دوره تحصیلی متوسطه دوم شهرستان نی ریز و سپس آموزش آن و تعیین اثر بخشی آن می باشد. این پژوهش به لحاظ ماهیت از نوع مطالعات نیمه آزمایشی و از نظر هدف کاربردی است. طرح پژوهش آزمایشی و از نوع پیش آزمون- پس آزمون است. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان دختر دوره متوسطه شهرستان نی ریز است و نمونه پژوهش ۴۰ نفر از این دانش آموزان بود که نمونه با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چند مرحله ای انتخاب و به دو گروه (گروه آزمایشی و گروه شاهد) گمارده شدند. در این پژوهش با نگاهی نوین به همدلی و با تکیه بر نظریه روانشناسانی مانند راجرز و ادوین روچ، به ارائه الگویی نائل آمدم و مهارت همدلی به دانش آموزان دوره متوسطه آموزش دادم. این تحقیق امکان شناخت مهارت هایی را فراهم می کند که منجر به همدلی می شوند. جهت جمع آوری داده ها از مقیاس درجه بندی جولیف و فارینگتون و مقیاس درجه بندی داویس استفاده کردم. برای گروه آزمایش آموزش همدلی در ۸ جلسه ۶۰ دقیقه ای برگزار شد در حالی که گروه کنترل هیچ گونه مداخله ای را دریافت نکردند. نتایج تحلیل ها نشان داد الگوی طراحی شده همدلی اعتبار دارد و تحلیل کواریانس چند متغیری نیز نشان داد آموزش همدلی بر همدلی عاطفی و شناختی و دغدغه های همدلانه، دیدگاه گیری و آشفتگی شخصی موثر است.

کلیدواژه ها:

برنامه درسی ، همدلی ، مهارت های همدلی ، همدلی