تجربه زیسته و حضور طبیعت در شعر احمدرضا احمدی

این پژوهش با هدف بررسی ادراک و تجربه زیسته در شعر احمدرضا احمدی از منظر پدیدارشناسی مرلو-پونتی انجام شد. مطالعه بر اساس تحلیل دو محور اصلی صورت گرفت: بدن مندی و ادراک حسی، در تصویرپردازی شعری و حضور طبیعت به عنوان تجربه درونی نه توصیف بیرونی. داده ها از نمونه شعرهای منتخب از مجموعه های احمدی استخراج شد و تحلیل آنها با رویکرد پدیدارشناسانه و تمرکز بر تجربه زیسته و حضور حسی شاعر در جهان شعر انجام گرفت. نتایج نشان می دهد که در شعر احمدی احساس ها و تجربه های شخصی شاعر قبل از واژه ها و معنا شکل می گیرند. تصاویر شعری، فقط توصیف ظاهر چیزها نیستند بلکه حال و هوا و حس درونی شاعر را نشان می دهند. عناصری مثل سرمای یخ، رطوبت شب های بندر، سایه درختان و حرکت اشیا در خیابان نمونه هایی از تجربه های واقعی و حسی شاعر هستند که خواننده را به فضای ذهنی و احساسی او نزدیک می کنند. به همین دلیل می توان گفت احمدی از زبان برای انتقال حس ها و تجربه های درونی خود استفاده می کند و طبیعت و تصویرهای شعری بازتابی از تجربه های زیسته و احساس شده او هستند.

کلیدواژه ها:

احمدرضا احمدی ، پدیدارشناسی ، تجربه زیسته ، بدن مندی ، ادراک حسی ، طبیعت درونی