مدرسه ادبیات محور با نگاه انتقادی به نظام آموزش و پرورش ایران

مدرسه یکی از نهادهای اساسی اجتماعی است که زمینه رشد فردی و جمعی را فراهم می آورد و از این رهگذر به توسعه جامعه یاری می رساند. پژوهش حاضر می کوشد الگویی از مدرسه را تبیین کند که از طریق آن بتوان سرمایه های فرهنگی و اجتماعی جامعه را ارتقا داد و در عین حال به نقاط قوت و ضعف نظام آموزش و پرورش کنونی ایران و حتی سایر کشورهای جهان پاسخ گفت. هدف مدرسه ادبیات محور تربیت دانش آموزانی با کنش عقلانی معطوف به ارزش و پرورش انسان هایی است که توانایی زیستن خلاقانه و ساختن جهان های تازه را داشته باشند. روش شناسی این پژوهش نظری - تحلیلی است و مفاهیم با اتکا به تجربیات زیسته پژوهشگران و از طریق رفت و برگشت میان منابع، کلاسیک همراه با بهره گیری از نظریه منش و میدان بوردیو، تبیین شده اند. در مجموع روش این پژوهش بر خلاقیت و بارش فکری پژوهشگران استوار است. یافته ها نشان می دهد که مدرسه ادبیات محور ماهیتی انسان محور دارد، تخیل فردی و جمعی را تقویت می کند و امکان پرورش قدرت اندیشیدن از رهگذر ادبیات را برای دانش آموز و معلم فراهم می سازد. در چنین مدرسه ای دانش آموزانی تربیت می شوند که از توانایی مواجهه با عقیده مخالف و مسئولیت پذیری برخوردارند و با کتاب های غیر درسی تعامل گسترده دارند. این تعامل، در پیوند با سبک های گوناگون تفکر و اندیشیدن آنان را به سطوحی از خودآگاهی، خدا آگاهی و دگرآگاهی رهنمون می کند. همچنین، مدرسه ادبیات محور می کوشد تخیل نسل جوان در قرن بیست و یکم را تقویت و تثبیت کند و از فروکاستن یا بلعیده شدن تخیل آنان در مواجهه صرف و بی واسطه با هوش مصنوعی جلوگیری نماید.

کلیدواژه ها:

معرفت ، ادبیات ، مدرسه