توصیف طبیعت در قصاید ملک الشعرای بهار

موضوع این پژوهش بررسی طبیعت و چگونگی توصیف آن در قصاید ملک الشعرای بهار است. انسان جزئی از طبیعت است و از آغاز حیات تا پایان آن با طبیعت همراه است. این پیوند ناگسستنی میان انسان و طبیعت باعث شده که این منبع غنی در کنار حوایج مادی یکی از مهم ترین منابع الهام برای انسان ها باشد. سخنوران با استفاده از عناصر جاندار و بیجان موجود در طبیعت افکار و احساسات خود را به بهترین شکلی نشان داده اند و از نمادهای موجود در طبیعت بیشترین سود را جسته اند. آنان با بهره گیری از زیبایی ها و پیچیدگی های طبیعت به خلق آثاری جاودانه پرداخته اند که روح و جان انسان ها را به تامل بیشتر واداشته است. در کنار شعرای بیشمار، ملک الشعرای بهار نیز به این منبع لایتناهی نظر داشته است. نگاه بهار به طبیعت نه تنها به عنوان یک فضای زیبایی شناختی بلکه به عنوان فضایی نمادین برای بیان افکار و احساسات انسانی است. او با استفاده از تصاویر طبیعی سعی در نشان دادن پیچیدگی های روح انسانی و تحولات اجتماعی و سیاسی داشته است. طبیعت در اشعار او همواره جزیی از دنیای انسان هاست و مفاهیم انسانی را به طرق مختلف از طریق این عناصر طبیعی بیان می کند. نتایج این پژوهش که به روش توصیف و تحلیل محتواست نشان می دهد که توصیف طبیعت در قصاید ملک الشعرای بهار از جایگاه ویژه ای برخوردار است. توصیف طبیعت جاندار و بیجان و نمودهای آسمان و زمین، جلوه های مختلف توصیف در قصاید ملک الشعرای بهار است. از جهت بیان شاعرانه ملک الشعرای بهار توصیف طبیعت را بیشتر با تشبیه، استعاره، کنایه، مجاز، مراعات الاطباع و تضاد آمیخته است.

کلیدواژه ها:

طبیعت ، توصیف ، قصاید ملک الشعرای بهار