بازتاب رمانتیسم در شعر پروین اعتصامی

رمانتیسم در ایران در اواخر دوره مشروطه شکل گرفت و چند دهه در شعر فارسی پیشتاز بود. میرزاده عشقی و نیما از پیشروان این مکتب به شمار می روند. پس از آن در دوره معاصر شاعرانی روی کار آمدند که چندان هم از پیدایش این مکتب در شعر فارسی ناراضی نبودند؛ از جمله پروین که از کودکی زبان به شعر سرود و در جوانی در حالی به شهرت رسید که سیر شعر و شاعری تغییرات اصولی اش را پیموده بود و شعر رمانتیسم مشهور شده بود. در این مقاله بر آن هستیم تا بدانیم کاربرد رمانتیسم در شعر پروین تا چه حد اهمیت دارد؟ و تا چه اندازه در شعرش از رمانتیسم اجتماعی تاثیر پذیرفته است؟ و به عبارت دیگر آیا توانسته است این مفهوم را در اشعارش به خوبی نشان دهد؟ به نظر می رسد با کمی دقت در محتوای ابیات پروین می توان مفهوم رمانتیسم را به وضوح احساس کرد، از آنجایی که جامعه زمانش کاملا طبقاتی است و او نیز شاعری حقیقت جو و مردم گراست و روح لطیفی نیز دارد؛ از ناملایمات، ناسازگاری ایام، عدم تناسب و آشفتگی ها رنج می برد. پس سعی می کند آنها را بشناسد، سر و سامان دهد و جامعه آرمانی را در اشعارش برای خود و قشر محروم نشان دهد.

کلیدواژه ها:

پروین اعتصامی ، رمانتیسم اجتماعی ، جامعه آرمانی