بررسی هستی شناختی اشعار هوشنگ چالنگی

این مقاله به بررسی شعرهای هوشنگ چالنگی از منظر هستی شناختی می پردازد؛ یعنی بررسی شیوه ای که شاعر از طریق زبان و تصویر، تجربه وجود انسانی را بازنمایی می کند. در این پژوهش پنج شعر از مجموعه گزینه اشعار هوشنگ چالنگی نشر مروارید شامل «میراث»، «در هفت بند»، «شب می آید»، «خواب ها» و «به پیشباز آتش های من» تحلیل شده است. روش کار بر تحلیل تصاویر حسی، عینی و اقلیمی شعرها و ارجاع به پژوهش های دانشگاهی به ویژه آثار تشکری و همکاران (۱۳۸۸)، استوار است. یافته های پژوهش نشان می دهد که چالنگی با زبانی موجز، استفاده از حس آمیزی و به کارگیری عناصر زادبوم بختیاری مانند باران، اسب، رود، مهتاب و موسیقی محلی، نوعی اصالت وجودی قومی را بازسازی می کند. در شعر او، اعتراض شخصی و درون نگرانه با نوعی بینش تقدیری در هم آمیخته است. نتیجه پژوهش نشان می دهد که شعر چالنگی خواننده را نه از تامل انتزاعی، بلکه از طریق مواجهه مستقیم با تجربه زیسته قومی و اقلیمی، با مسئله هستی روبه رو می کند. در پایان پیشنهاد می شود شعر او در مقایسه با شاعران موج ناب و شعر شفاهی بختیاری بررسی شود.

کلیدواژه ها:

هوشنگ چالنگی ، هستی شناسی شعر ، موجز ، تصاویر اقلیمی ، شعر دیگر ، موج ناب