مطالعه ی موردی تعامل هوش هیجانی و تاب آوری در پیش بینی سلامت روان

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش و تعامل هوش هیجانی و تاب آوری در پیش بینی سلامت روان دانشجویان دانشگاه یادگار انجام شد. این مطالعه از نوع توصیفی همبستگی و کاربردی بوده و جامعه آماری آن شامل دانشجویان دانشگاه یادگار بود که ۱۰۰ نفر به شیوه نمونه گیری در دسترس غیرتصادفی انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه هوش هیجانی باراون (۱۹۸۰)، پرسشنامه تاب آوری کانر و دیویدسون (۲۰۰۳) و پرسشنامه سلامت روان گلدبرگ (۱۹۷۲) جمع آوری شد و تحلیل داده ها با شاخص های توصیفی، ضرایب همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی چندگانه انجام شد. یافته ها نشان داد که میانگین هوش هیجانی (M=۱۰۵, SD=۲۳)، تاب آوری (M=۹۲, SD=۶۵.۴) و سلامت روان (M=۵۸.۳, SD=۱۲.۱) در سطح متوسط تا مطلوب قرار دارد و بین متغیرها همبستگی مثبت و معنادار مشاهده شد (p < ۰.۰۱). همچنین رگرسیون خطی نشان داد که هوش هیجانی و تاب آوری به طور همزمان ۴۶ درصد واریانس سلامت روان را پیش بینی می کنند (R۲ = ۰.۴۶, F = ۴۱.۲۳, P < ۰.۰۰۱). تحلیل خرده مقیاس ها نیز نشان داد که خودآگاهی و همدلی بالاترین و مهارت های اجتماعی و اعتماد به توانایی های فردی پایین ترین میانگین را داشتند. این نتایج تاکید می کنند که تقویت هوش هیجانی و تاب آوری می تواند نقش موثری در ارتقای سلامت روان داشته باشد.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، تاب آوری ، سلامت روان ، دانشجویان ، پیش بینی