پیش بینی مشارکت اجتماعی بر اساس تصویر ذهنی از آینده و خودکارآمدی اجتماعی در دانش آموزان متوسطه دوم

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش تصویر ذهنی از آینده و خودکارآمدی اجتماعی در پیش بینی مشارکت اجتماعی دانش آموزان بود. این پژوهش از نوع توصیفی همبستگی و جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دوره متوسطه در منطقه ۵ شهر تهران بود. با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی ساده و بر اساس جدول مورگان ۱۸۶ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه های تصویر ذهنی از آینده، خودکارآمدی اجتماعی و مشارکت اجتماعی استفاده شد. داده ها با بهره گیری از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه تحلیل گردید. نتایج نشان داد که بین تصویر ذهنی از آینده و مشارکت اجتماعی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد همچنین بین خودکارآمدی اجتماعی و مشارکت اجتماعی نیز رابطه مثبت و معنادار به دست آمد، نتایج رگرسیون نشان داد که مدل کلی معنادار است و تصویر ذهنی از آینده و خودکارآمدی اجتماعی قادر به تبیین ۹.۱ درصد از واریانس مشارکت اجتماعی هستند. این یافته ها بیانگر آن است که تقویت آینده نگری و خودکارآمدی اجتماعی می تواند به ارتقای مشارکت اجتماعی دانش آموزان کمک کند. بر این اساس، نتیجه گیری می شود که مداخلات آموزشی و برنامه های مدرسه ای که بر بهبود چشم انداز آینده و مهارت های اجتماعی دانش آموزان تمرکز دارند می توانند زمینه افزایش مشارکت مثبت اجتماعی آنان را فراهم آورند.

کلیدواژه ها:

مشارکت اجتماعی ، خودکارآمدی اجتماعی ، تصویر ذهنی از آینده