آموزش ریاضی از منظر روان شناسی

این مقاله به بررسی نقش عوامل روان شناختی در آموزش و یادگیری ریاضیات می پردازد و سه حوزه کلیدی را تحلیل می کند: (۱) تاثیر بازنمایی های شناختی و تجسم در تسهیل درک مفاهیم ریاضی، (۲) نقش ویژگی های فردی یادگیرنده از جمله اضطراب ریاضی، خودکارآمدی و جنسیت، و (۳) تاثیر باورها و فرهنگ حرفه ای معلمان بر شیوه های تدریس. با استناد به شواهد تجربی از پژوهش های اخیر، یافته ها نشان می دهند که بازنمایی های سازگار با ساختارهای شناختی مانند سیستم دهدهی، نمودارهای پویا و مختصات دکارتی شهود ریاضی را تقویت و بار ذهنی را کاهش می دهند. همچنین اضطراب ریاضی به طور معناداری عملکرد را مختل می کند، در حالی که خودکارآمدی و یادگیری همسالانه آن را تعدیل می نمایند. برخلاف باورهای رایج، هیچ شواهدی از برتری ذاتی جنسیتی در توانایی های ریاضی یافت نشد اگرچه دختران تمایل به گزارش اضطراب بیشتری داشتند. در نهایت، سبک های تدریس و باورهای معلمان به طور مستقیم بر نگرش و عملکرد دانش آموزان تاثیرگذار است. این مطالعه بر ضرورت یکپارچه سازی دانش روان شناختی در طراحی آموزش ریاضی و همکاری بین پژوهشگران و معلمان تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

ریاضیات ، روانشناسی ، یادگیری ، بازنمایی شناختی ، اضطراب ریاضی ، خودکارآمدی