اثربخشی درمان شناختی- رفتاری کوتاه مدت بر طرحواره بریدگی و اندیشه پردازی خودکشی در مبتلایان به افسردگی مقاوم به درمان

این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی درمان شناختی- رفتاری کوتاه مدت بر طرحواره بریدگی و طرد و اندیشه پردازی خودکشی در مبتلایان به افسردگی مقاوم به درمان انجام شد. پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با دو گروه آزمایش و کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی مبتلایان به افسردگی مقاوم مراجعه کننده به بیمارستان ها و کلینیک های روانشناسی شهر شیراز در سال ۱۴۰۳ بود که از بین آنها با نمونه گیری در دسترس تعداد ۳۴ نفر انتخاب و به شیوه تصادفی در دو گروه مساوی ۱۷ نفری جایگزین شدند. برای گردآوری اطلاعات علاوه بر چک لیست اطلاعات جمعیت شناختی از پرسشنامه طرحواره های ناسازگار اولیه فرم کوتاه (یانگ، ۱۹۹۸) و اندیشه پردازی خودکشی (بک، ۱۹۹۱) استفاده شد. برای گروه آزمایش درمان شناختی- رفتاری کوتاه مدت براساس پروتکل راد طی ۸ جلسه اجرا شد؛ اما گروه کنترل این مداخله را دریافت نکرد. داده ها با روش های آمار توصیفی و آنالیز کوواریانس با نرم افزار آماری SPSS ۲۶ تحلیل شد. نتایج نشان داد که شرکت در جلسات درمان شناختی- رفتاری کوتاه مدت در افراد گروه آزمایش برخلاف افراد گروه کنترل در مرحله پس آزمون منجر به کاهش طرحواره بریدگی طرد (F=۲۶.۱۹۹ و p=۰.۰۴۷۵) و کاهش اندیشه پردازی خودکشی (F=۱۰.۵۵۴ و p=۰.۰۲۳۵) شده است (p<۰.۰۵). با توجه به نتایج، درمان شناختی- رفتاری کوتاه مدت مداخله ای موثر برای بهبود کارکردهای روانی و رفتاری در مبتلایان به افسردگی مقاوم به درمان بوده و در محیط های بالینی، ترکیب این برنامه با دارودرمانی یا به تنهایی می تواند برای دستیابی به نتایج امیدبخش مفید باشد.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی- رفتاری کوتاه مدت ، اندیشه پردازی خودکشی ، طرحواره بریدگی/طرد ، افسردگی مقاوم به درمان