اثر بخشی درمان مبتنی بر همزیستی روانشناختی (TPPT) بر کمال گرایی و انگیزه توفیق طلبی در دانشجویان مراجعه کننده به مراکز مشاوره

مقاله حاضر با هدف بررسی اثر بخشی درمان مبتنی بر همزیستی روانشناختی بر کمال گرایی و انگیزه توفیق طلبی در دانشجویان مراجعه کننده به مراکز مشاوره بوده است و به روش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون و با گروه پیگیری و از نوع نیمه تجربی انجام شد. به این منظور از بین دانشجویانی که به مراکز مشاوره شهر اصفهان مراجعه نمودند، با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس ۳۰ نفر انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. در مرحله پیش آزمون و پس آزمون پرسشنامه کمال گرایی هویت و فلت (۱۹۹۱) و انگیزه پیشرفت هلمریچ و اسپنس (۱۹۷۷) روی آزمودنی ها اجرا شد. سپس برنامه درمانی مبتنی بر همزیستی روانشناختی به مدت ۵ جلسه یک ساعته اجرا گردید و پس از اجرای پس آزمون داده ها با استفاده از روش تحلیل واریانس و کوواریانس تجزیه و تحلیل شد. با توجه به یافته های این پژوهش، می توان نتیجه گیری کرد که درمان مبتنی بر همزیستی روانشناختی بر کمال گرایی (خود محور، دگر محور و جامعه محور) و انگیزه توفیق طلبی (سوگیری کار و بی علاقگی شخصی) دانشجویان مراجعه کننده به مراکز مشاوره، اثربخش است.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر همزیستی روانشناختی ، کمال گرایی ، انگیزه توفیق طلبی