عوامل موثر بر اختلال نارسانویسی در دانش آموزان دبستانی و راهکارهایی برای رفع آن

اختلال نارسانویسی (Dysgraphia) یکی از اختلالات یادگیری خاص است که با وجود هوش طبیعی توانایی فرد در تولید نوشتار خوانا منظم و قابل فهم را مختل می کند. این اختلال تنها به بدخطی محدود نمی شود، بلکه شامل مشکلات حرکتی ظریف، ادراک فضایی، هماهنگی چشم و دست و سازماندهی شناختی نوشتن است. کودکان مبتلا اغلب برای نوشتن تلاش زیادی می کنند اما نتیجه کار متناسب با تلاش آنها نیست، همین امر باعث می شود نارسانویسی از تنبلی یا بی انگیزگی متمایز شود. پژوهش ها نشان می دهد این اختلال ریشه های عصبی رشدی دارد و نیازمند مداخلات تخصصی است (احمدی و همکاران، ۱۴۰۰). نارسانویسی معمولا در سال های ابتدایی دبستان شناسایی می شود؛ زمانی که از کودک انتظار می رود مهارت نوشتن را به صورت رسمی فراگیرد. در صورت عدم تشخیص و مداخله به موقع، این اختلال می تواند پیامدهای گسترده ای از جمله افت تحصیلی، اضطراب، عملکرد اجتناب از نوشتن و کاهش عزت نفس را به دنبال داشته باشد. بسیاری از کودکان نارسانویس به دلیل ناآگاهی اطرافیان به اشتباه تنبل یا بی دقت تلقی می شوند. این برداشت نادرست فشار روانی مضاعفی بر کودک وارد می کند؛ از این رو تشخیص زودهنگام اهمیت بالایی دارد (حسینی، ۱۳۹۹).

کلیدواژه ها:

نارسانویسی ، دانش آموزان ، اختلال یادگیری